“เรื่องนี้ไม่เป็นไร พอพวกข้ากลับไปแล้ว จะพาเขามาที่นี่ให้”
หลินหรานเห็นสัตว์อสูรทั้งสองตัวในที่สุดก็วางความระแวงลง จึงถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าว
“ดี! พวกเราจะรอเจ้า”
“แต่ก่อนหน้านั้น ข้ายังต้องขอร้องให้เจ้าช่วยพวกเราเรื่องหนึ่ง” วานรทองเสวียนเยว่กล่าว
“ได้ เจ้าว่ามา” หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ
“ง่ายนิดเดียว ไปสังหารมู่หรงเหยียนผู้ชรานั่นให้พวกเรา และถือโอกาสถอนรากถอนโคนตระกูลมู่หรงเสียด้วย” หงส์น้ำแข็งเพลิงหลิงเซียวกล่าวด้วยความตื่นเต้นร้อนใจ
“ฮ่า! เรื่องนี้ง่ายอยู่แล้ว มู่หรงเหยียนนั่นถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสมานานแล้ว ตอนนี้กลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว คงอีกไม่นานก็ต้องตาย”
“ส่วนตระกูลมู่หรงก็ล่มสลายไปแล้ว ปัจจุบันเหลือแค่ตัวตลกกระจอกไม่กี่ตัวเท่านั้น ตอนที่ข้าเข้ามาในรอยแยกกาลอวกาศแห่งนี้ ข้าเพิ่งสังหารหลานชายของมู่หรงเหยียนไปเมื่อไม่นานนี้เอง”
หลินหรานได้ยินคำขอของทั้งสอง ก็หัวเราะออกมาทันที
“เจ้ากลับมีวิธีทำร้ายมู่หรงเหยียนจนสาหัส ยังทำลายตระกูลมู่หรงจนพินาศได้อีก เก่งนัก!”
วานรทองเสวียนเยว่และหงส์น้ำแข็งเพลิงหลิงเซียวได้ยินดังนั้น ต่างก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทั้งคู่
“ดูเหมือนก่อนหน้านี้พวกเราสองตนเข้าใจผิดจริง ๆ ที่ทำลายตระกูลมู่หรงได้ ก็เท่ากับสำเร็จความปรารถนาหลายปีของพวกเราทั้งสอง นับแต่นี้ไปพวกเราคือเพื่อนกัน”
“หากคนจรจัดผู้นั้นแท้จริงเป็นจื้อจุนเผ่าอวิ๋นผู้เป็นเจ้าของของพวกเรา พวกเราสองตนก็จะได้ออกจากที่แห่งนี้ไป ครั้งนั้นจะไปที่วิหารมารดำเพื่อปั่นป่วนให้เละเทะ!”