“เอิ่ม จริง ๆ ไม่รู้ว่าใครให้ความกล้าแบบนี้กับเจ้า ช่างขำนัก”
“ช่างมันเถอะ เราไม่อยากคิดหมั่นไส้กับเจ้าแล้ว ถ้าสักครู่จับคู่เจอกันจริง ๆ ก็อย่าโทษว่าเราไร้หัวใจ”
ซ่างกวนเหิงได้ยินถ้อยคำของหลินหรานดังนั้น ก็หัวเราะขันจนตัวสั่น
ในสายตาของซ่างกวนเหิงแล้ว คนพวกนี้ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แม้เกิดเหตุไม่คาดฝัน เขาก็ยังมีขนปีกหงส์เพลิง พึ่งพลังจากมันแล้ว คนพวกนี้ก็ไม่มีทางเป็นห่วงเลย
จากนั้น ซ่างกวนเหิงก็ไม่สนใจหลินหรานและคณะอีกต่อไป ขึ้นยานพาหนะไปพร้อมเพื่อนร่วมทีมทันที
“ตัวดีนี่แท้ ๆ ท่านหลิน ถ้าสักครู่จับคู่เจอมันละก็ ต้องจัดการมันให้จับได้มือจับได้เลย” ซือถูเฟิงพูดด้วยความไม่พอใจ
“วางใจ ปล่อยให้มันเด้งดึ๋งอยู่อีกสักพักก็แล้วกัน ถ้าจับคู่เจอเราจริง ๆ เราจะจัดการมันเอง”
“แต่ว่า หยางหานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มันนั่นแหละที่ยุ่งยากที่สุด รู้สึกว่าภัยร้ายของตัวนั้นยิ่งกว่าซ่างกวนเหิงอีก”
หลินหรานมองแผ่นหลังที่กำลังจากไปของผู้เข้าแข่งขันเขตภาคเหนือ คิ้วขมวดเล็กน้อยแล้วกล่าว
“ก็เป็นไปได้ไม่น้อย หยางหานคนนั้นช่างแปลกเกินหน้าแปลกเกินตาจริง ๆ” ซูเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เห็นด้วย
“ช่างมัน ไม่ต้องคิดมาก รีบมุ่งหน้าไปยังสังเวียนต่อสู้ซิงไห่กันเถอะ”
จากนั้นหลินหรานก็พาซูเสี่ยวและคณะขึ้นยานพาหนะ มุ่งหน้าสู่สังเวียนต่อสู้ซิงไห่
......
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม ผู้เข้าแข่งขันจากทุกเขตก็มาถึงห้องเตรียมตัวของตนครบถ้วนแล้ว