“เมิ่งจื้อซาน นับตั้งแต่เจ้าก้าวเข้ามาในหอใหญ่แห่งนี้ ข้าก็ไม่เคยแสดงสีหน้าไม่พอใจให้เจ้าเห็นเลย”
“แต่เจ้ากลับดีกว่า ยิ่งได้ดียิ่งเหยียบหน้าข้า เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าไม่กล้าลงมือกับเจ้า?”
“เพียงระดับพลังแค่นั้นของเจ้า ข้าเพียงยกมือขึ้นก็บีบคอเจ้าจนตายได้!”
หยางจางจ้องมองเมิ่งจือซานด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยเจตนาสังหาร
“ดีแล้ว! ดูเหมือนนี่จะเป็นแท้จริงของเจ้าสินะ!”
“จริง ๆ พ่ออย่างไรลูกอย่างนั้น เจ้าก็เป็นสิ่งมีชีวิตไร้หน้าด้านเช่นกัน!”
เมิ่งจือซานไม่มีทีท่าว่าจะเสียเวลาเถียงกับหยางจางต่อไป นางสะบัดมือขวาทันที กำลังจะกรีดเปิดประตูแสงเพื่ออัญเชิญผีเสื้อศักดิ์สิทธิ์พิษเจ็ดสีของตนออกมา
แต่ในวินาทีนั้นเอง ฝ่ามือใหญ่มหึมาหนึ่งได้ทะลุผ่านเกราะพลังดวงดาราของเมิ่งจือซานไปโดยไม่สนใจ แล้วฉีกกำมือขวาของนางไว้มั่นคง
“เมิ่งจื้อซาน เจ้าคิดจริงหรือว่าคฤหาสน์ตระกูลหยางคือที่ที่เจ้าจะมาอาฆาตมาดร้าย?”
“โอกาสอันดีงามตรงหน้าเจ้าไม่รู้จักเก็บรักษา กลับยังกล้าอัญเชิญสัตว์อสูรอีก?”
“ถ้าไม่เห็นแก่บิดาของเจ้า ณ บัดนี้เจ้าก็เป็นเพียงศพไปแล้ว!”
ผู้ที่ฉีกกำมือขวาของเมิ่งจือซานในตอนนี้ก็คือหยางฮวน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่หยางฮวนปรากฏตัวขึ้น และในพริบตาก็ปราบเมิ่งจือซานได้สำเร็จ
“หยางฮวน!” เมิ่งจือซานได้ยินน้ำเสียงนั้นแล้วร้องออกมาทันทีด้วยความตกใจ
จากนั้นนางดิ้นรนสุดชีวิตพยายามจะหลุดพ้นออกมา แต่น่าเสียดายที่ระดับพลังของหยางฮวนยังทรงพลังเหลือเกิน เมิ่งจือซานไม่มีทางต้านทานได้เลย