"เพี๊ยะ!"
เมื่อได้ยินถ้อยคำของหลินหราน หยางฮวนก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ แล้วหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที
"ข้าว่าเจ้าหนูตัวดี ให้หน้ากันหน่อย เจ้ากลับเชิดโฉ่งฉ่างขึ้นมาจริง ๆ สินะ?"
"คิดว่าด้วยสภาพแบบนี้ เจ้าจะเอาชนะข้าได้งั้นรึ?"
หยางฮวนหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง แล้วกล่าวว่า "อ๋อ ถูกแล้ว ไม่ใช่มีแต่เจ้าคนเดียวหรอก ตรงนั้นก็ยังมีอีกตัวที่มารับหน้าที่มาตาย"
สายตาของหยางฮวนพลันเหลือบไปยังซูเสี่ยว
"เดี๋ยวสิท่าพ่อ พวกมันดูเหมือนจะเป็นผู้เข้าประลองจากภาคใต้นี่นา"
"เช่นนั้นสายตาที่มีระดับพลังระดับเก้าดาวอยู่ตรงหน้านี้ น่าจะเป็นผู้เข้าประลองที่เรียกกันว่าแข็งแกร่งที่สุดของภาคใต้กระมัง"
"โอ้โห ดูท่าระดับพลังก็ใช้ได้ไม่เลว แข็งแกร่งกว่าผู้เข้าประลองจากภาคใต้ยุคก่อน ๆ มากมายนัก"
หยางจางเหลือบมองเห็นใบหน้าของซูเสี่ยวและหลินหราน จึงนึกขึ้นได้ทันทีถึงรูปลักษณ์ของผู้เข้าประลองจากภาคใต้ แล้วกล่าวด้วยความประหลาดใจ
"แล้วมันจะเป็นอย่างไร?"
"ในสายตาข้า พวกเจ้าก็แค่พวกที่มาหาความตายเท่านั้น"
"คิดว่ามีระดับพลังบ้างเล็กน้อยแล้ว กล้ามาเหยียบย่ำถิ่นตระกูลหยางของข้างั้นรึ วันนี้ถ้าข้าไม่จัดการพวกสิ่งไม่รู้ว่าตายของเจ้าให้สะใจ ข้าหยางฮวนก็ไม่สมควรอยู่ในนครเย่ากวางนี้ต่อไปอีก" หยางฮวนสั่นไส้เสียงหนึ่ง แล้วกล่าว
"ข้าถามหน่อย พูดจบกันหรือยังทั้งสองคน?"
"งั้นจะยอมส่งมอบดาบเงาพิษแล้วทำลายระดับพลังของตนเองเสีย หรือจะให้ข้าลงมือฟันเจ้าทั้งสองเป็นสองท่อนกันแน่?"