เมื่อเห็นเมิ่งจือซานเดินเข้าไปแล้ว ใบหน้าที่แสนอ่อนโยนของหยางจางพลันมืดครึ้มลงทันที มุมปากยกขึ้นเป็นเงาเยาะ
"อีสาวตัวดี กล้ามาสร้างความวุ่นวายในคุ้มตระกูลหยางแห่งนี้ วันนี้เจ้าต้องจำกันให้ขึ้ใจจนตาย!"
หยางจางหัวเราะเย้ยหยันแล้วรอนรอยตามเมิ่งจือซานเข้าไปยังโถงใหญ่
"จังหวะพอดี ตอนนี้แหละ เข้าไปกันเถอะ!"
หลินหรานเห็นบริเวณรอบคุ้มตระกูลหยางไม่มีคนสักคน จึงกระโดดขึ้นพร้อมพลิกกำแพงเข้าไปทันที
ซูเสี่ยวสะบัดหลังตามไปติดกัน เดินเงียบ ๆ ตามหลังหลินหรานมา
คนทั้งสองเมื่อเข้ามาในคุ้มตระกูลหยางแล้วก็ระงับกลิ่นอายของตนทันที จากนั้นค่อย ๆ แอบซ่อนอยู่ใต้หน้าต่าง จ้องมองสภาพภายในโถงใหญ่
"การแอบแบบนี้โจ่งแจ้งเกินไปหน่อย สักครู่พวกยามอาจเดินตรวจการมาเห็นเข้า"
"งั้นเช่นนี้เถอะ เจ้าหาที่ซ่อนแถวนี้ ข้าจะไปหาที่ที่ปลอดภัยกว่า แล้วค่อยบุกสองด้านพร้อมกันลงมือกับหยางฮวน"
หลินหรานมองสำรวจภูมิประเทศรอบตัว เห็นว่าตรงนี้เปิดเผยเกินไป จึงรีบบอกซูเสี่ยว
"ได้ เจ้าก็ระวังตัวด้วย"
ซูเสี่ยวพยักหน้าเบา ๆ แล้วเห็นต้นไม้ใหญ่อยู่ข้าง ๆ จึงพุ่งขึ้นไปซ่อนบนต้น จ้องมองสถานการณ์ในโถงใหญ่
"วางใจเถอะ"
หลินหรานพูดจบก็แอบเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
ยามทั้งหลายถูกหยางจางด่าว่าเอาไปเมื่อครู่ ตอนนี้จึงอารมณ์เสียกันถ้วนหน้า ต่างคิดว่าตนเหนื่อยทำงานสุดชีวิตเพื่อตระกูลหยาง ผลกลับไม่ได้แม้แต่คำชม หากแต่ถูกด่ายับใส่หน้า