“พี่ชายช่างซางเจ้าโปรดอยู่ก่อน”
เมื่อได้รับอนุญาตจากวันเฟยหยางแล้ว วันหรุ่นฟานจึงรีบเรียกห้ามฉ่างฮางเอาไว้
“เนื่องจากพี่ชายช่างซางมั่นใจว่าเปิดได้ ก็สบายทุกอย่าง ถ้าเจ้าเปิดได้จริง เราจะยินยอมตามข้อเรียกร้องของเจ้า” วันหรุ่นฟานกล่าว
“นั่นแหละถูกแล้ว ถ้าให้ข้าลงมือแต่แรก ก็ไม่ต้องเปลืองเวลาไปมากมายขนาดนี้” เมื่อได้ยินคำของวันหรุ่นฟาน ฉ่างฮางก็หัวเราะขึ้นทันที
จากนั้นฉ่างฮางจึงเดินไปยังกล่องไม้เก่าคร่ำคาด้วยท่าทีอย่างใจเย็น
“ไม่คิดว่าตระกูลวันจะยอมรับเงื่อนไขที่โหดร้ายขนาดนี้ ดูท่าคงหมดทางจริง ๆ แล้วกระมัง”
“ถ้าฉ่างฮางเปิดได้จริง คราวนี้ได้กำไรใหญ่แน่ ของภายในกล่องนี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน”
“แต่เจ้าพอใจที่จะเชื่อว่าฉ่างฮางเปิดได้หรือ? เมื่อครู่ตระกูลเสี้ยงกับตระกูลหยุนก็ล้มเหลวกันถ้วนหน้า ระดับพลังของหลายตระกูลก็ใกล้เคียงกัน ข้ารู้สึกว่าฉ่างฮางก็คงเปิดไม่ได้เหมือนกัน”
“ข้าว่าไม่จริง ถ้าฉ่างฮางไม่มั่นใจเต็มร้อย ย่อมไม่อวดอ้างเช่นนี้หรอก ข้าว่าท่านคงเปิดได้จริง”
ขณะนั้นผู้คนด้านล่างต่างก่อกระแสซุบซิบกันถึงฉ่างฮาง
ส่วนหลินหรานยังคงพิงผนังห้องจัดเลี้ยง รอการตอบกลับจากมังกรบรรพบุรุษจื่อหวง พลางรู้สึกสงสัยในตัวฉ่างฮางเป็นอย่างยิ่ง
“ได้แล้ว ข้ารู้แล้วว่ากล่องนั้นคืออะไร”
ขณะที่หลินหรานกำลังจ้องมองฉ่างฮางอยู่เงียบ ๆ เสียงของมังกรบรรพบุรุษจื่อหวงก็ดังขึ้นในจิตสำนึกทันที