“กล่องใบนี้ช่างลี้ลับนัก ไม่เชิงว่ามันจะส่อง้อกับพลังธาตุได้ทุกธาตุจริง?”
“ว่าแต่เจ้ายังมองดูอยู่ใช่ไหม? มองออกไหมว่ากล่องใบนี้คือสิ่งใด?”
เพราะก่อนหน้านี้หลินหรานได้ยินมาแล้วว่ากล่องใบนี้ถูกนำออกมาจากอาณาจักรลับแห่งภาคกลาง นั่นย่อมหมายความว่ากล่องใบนี้น่าจะเป็นของสมัยยุคโบราณ ดังนั้นมังกรบรรพบุรุษจื่อหวงจึงเป็นไปได้ว่าจะรู้จักมันดี
“กำลังมองอยู่ เจ้ากำลังอ่านความทรงจำที่ราชาผู้เป็นบิดาทิ้งไว้ ไม่ต้องรีบ” มังกรบรรพบุรุษจื่อหวงตอบกลับมา
ระหว่างรอมังกรบรรพบุรุษจื่อหวง หลินหรานก็มิได้เอ่ยปากพูดอะไร ยิ่งไม่เข้าไปเปิดกล่องเอง หากแค่ยืนมองดูอยู่เงียบ ๆ ข้าง ๆ
“ดูท่าข้าคงไม่มีโอกาสแล้ว”
หยุนเฟิงถอดใจถอดหายใจเบา ๆ แล้วก็หันไปกระทะมือให้ว่านเฟยหยางและวั่นรูฝาน ก่อนเดินลงเวที
“พี่ชาย กล่องใบนี้ลี้ลับเหลือเกิน แม้แต่วิชาลับสมัยยุคโบราณของตระกูลเรายังเปิดไม่ได้” อวิ๋นหนารีบเดินเข้าไปหาหยุนเฟิงด้วยความสงสัย
“ลี้ลับจริง เหมือนหลุมไร้ก้นเลย ดูดพลังธาตุแสงในร่างข้าไปไม่หยุด ถ้าไม่เกรงว่าจะกระทบการประลองรอบต่อไป ข้าอยากจะดูสักหน่อยเสียมากกว่าว่ามันดูดได้มากแค่ไหน”
“ที่จริงอาจจะมีจุดวิกฤติสักจุด พอถึงจุดนั้นแล้วกล่องใบนี้อาจจะเปิดออกก็เป็นได้”
“แต่วิชาลับสมัยยุคโบราณสายธาตุลมของเผ่าวั่นก็ไม่ใช่เล่น ๆ อีกทั้งในเผ่าวั่นยังมีผู้อาวุโสที่ระดับพลังสูงส่งมากมาย แม้แต่พวกเขายังฝ่าจุดวิกฤตินั้นไม่ผ่าน คงไม่มีประโยชน์อะไรที่ข้าจะลองต่อ”