r />4ขณะนั้นเอง ซ่างกวนเหิงก็เดินอย่างชักช้าไปยังหน้าหีบหิน
แต่ซ่างกวนเหิงไม่ได้ลงมือทันที กลับยืนหน้าหีบหินใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง
"ว่าไงนะ? ท่านพี่ช่างกวนไม่ใช่ว่าเปิดได้แน่นอนหรือ?" ว่านหรูฟานขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยขึ้น
"รีบอะไรนัก!" ซ่างกวนเหิงหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง แล้วกล่าวต่อ "ข้าเพียงแต่กำลังคิดว่า ถ้าข้าเปิดมันได้แล้ว พวกเจ้าเผ่าว่านจะผิดสัญญาขึ้นมา ข้าจะทำเช่นไร?"
"เผ่าว่านของเราจะผิดสัญญาได้อย่างไร? เจ้าล้อเล่นอะไรกัน!" เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของซ่างกวนเหิง ว่านหรูฟานแท้จริงแล้วโกรธเกรี้ยวมานานแล้ว
แต่ด้วยคิดว่าช่างกวนเหิงคนนี้อาจเปิดหีบหินได้จริง ว่านหรูฟานจึงอดทนมาตลอด ไม่คิดว่าไอ้คนนี้กลับจะเอาแต่ได้เรื่อง ยิ่งทำให้ว่านหรูฟานเกือบจะอดทนไม่ไหว
"เรื่องนี้พูดยากนะ ยังไงก็ตาม เมื่อครู่หีบหินเปิดออก หากข้างในมีสมบัติล้ำค่าจริง ๆ ก็ไม่แน่ว่าพวกเจ้าเผ่าว่านจะผิดสัญญา" ซ่างกวนเหิงยังคงกล่าวอย่างใจเย็น
"ข้าว่าเจ้าซ่างกวนเหิงนะ ถ้าเปิดได้ก็รีบเปิดเสีย ทำไมต้องเนิ่นช้าเช่นนี้!"
"หรือแท้จริงแล้วเจ้าไม่มีวิธีเปิดเลยสินะ ตอนนี้เลยมานั่งหารือฉุกเฉินกัน?"
"เจ้าพูดเช่นนี้ก็ขำไปนัก เผ่าว่านอันยิ่งใหญ่แห่งภูมิภาคกลางของข้า จะผิดสัญญาได้อย่างไร?"
"ถ้ามีฝีมือก็รีบเปิดเสีย ไม่เช่นนั้นก็หุบปากซะ!"
หนุ่มสาวผู้เต็มไปด้วยไฟแห่งเยาว์วัยหลายคนแห่งเผ่าว่าน ตะโกนโกรธใส่ซ่างกวนเหิงในตอนนี้