กวนหนิงยืนอยู่ริมฝั่ง ม้วนขากางเกงขึ้นไปอีกทบ ท่าทางราวกับจะลงน้ำไปทำเอง
ในมือของนางหอบกรงไม้ไผ่สามใบ ของสิ่งนี้นางเรียกว่าค่ายกลลวงวิญญาณ ชาติก่อนเคยเห็นที่บ้านยายในชนบท ปลาเข้าไปแล้วก็หาทางออกไม่เจอ
จางฉือเห็นดังนั้นก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “ข้าลงน้ำเอง เจ้าแค่บอกว่าต้องทำอย่างไร”
“ไม่ได้ ต้องให้ข้าทำเอง”
คนหนึ่งสั่ง อีกคนลงมือทำ เสียเวลาเกินไป
นางเลือกจุดหนึ่งตรงบริเวณน้ำวน ห่างจากกออ้อกำลังพอดี กระแสน้ำตรงนี้ไหลช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
“ส่งตาข่ายมาให้ข้า”
จางฉือลุยน้ำเข้ามา แล้วยื่นตาข่ายจับปลาให้นาง
กวนหนิงรับตาข่ายมา จากนั้นเริ่มขึงไปตามแนวริมฝั่ง
นางกดเชือกขอบล่างของตาข่ายให้จมลงในโคลนก้นแม่น้ำ ใช้ก้อนหินทับไว้ แล้วผูกทุ่นไว้กับเชือกขอบบนสองสามอัน
ทางเข้าของค่ายกลลวงวิญญาณหันไปทางท้ายน้ำ เรื่องนี้นางเรียนมาจากยาย ปลาโปรยชอบว่ายทวนน้ำ พอเข้าไปแล้วก็ออกมาไม่ได้
จางฉือเห็นนางทำคล่องแคล่ว ไม่เหมือนเพิ่งเรียนรู้แล้วเอามาลองทำ จึงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงตามไปช่วยปักหลักไม้เงียบ ๆ
ทั้งสองคนง่วนอยู่ในน้ำเกือบครึ่งชั่วยาม กรงไม้ไผ่ทั้งสามใบติดตั้งเรียบร้อย จากนั้นยังโรยไส้เดือนบด เครื่องในกระต่าย และรำข้าวสาลีไว้รอบ ๆ เป็นเหยื่อล่อ
ส่วนกวนจิ่งกำลังคุ้ยหากองไข่เป็ดอยู่ในดงอ้อ
“พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเก็บ”
กวนหนิงขึ้นฝั่ง สะบัดโคลนจากเท้าจนกระเด็นไปทั่ว แล้วนั่งยอง ๆ ล้างมือริมแม่น้ำ
จางฉือนั่งยองลงข้างนางเช่นกัน ยังคงไม่ค่อยเชื่อว่าวิธีของนางจะจับปลาได้
“ได้ผลจริงหรือ?”
“พรุ่งนี้เช้าก็มาดูเองสิ กวนจิ่ง กลับบ้านกัน!”