ที่สะดุดตาที่สุดคือปลาหญ้าตัวใหญ่สองตัว แต่ละตัวหนักราวสามถึงสี่ชั่ง ตอนอยู่ในน้ำคงดิ้นกันไม่น้อย ถึงได้เบียดปลาตัวเล็กในเข่งไม้ไผ่จนแทบไม่มีที่อยู่
ปลาตะเพียนยังคงมีมากที่สุดเหมือนเดิม
เข่งใบที่สามอยู่ห่างออกไปใกล้กออ้อ เมื่อวานตอนวางเข่ง กวนหนิงก็ลังเลอยู่บ้าง กลัวว่ารากอ้อจะเกี่ยวเข่งเอาไว้
สุดท้ายก็เป็นอย่างที่คิด ตอนดึงขึ้นมาช่างลำบาก เชือกรัดมือจนเจ็บ
จางฉือพูดว่า “ข้าทำเอง” ก่อนรับเชือกไป เขาออกแรงจากเอวและแผ่นหลัง ดึงเข่งออกจากโคลนขึ้นมา
สิ่งที่ได้จากเข่งใบนี้ทำให้ทั้งสองคนชะงักไปครู่หนึ่ง
ข้างในนอกจากปลายังมีตะพาบตัวใหญ่อีกตัว
กระดองของมันใหญ่เท่ากะละมังใบหนึ่ง นอนนิ่งอยู่ในเข่ง ดวงตาเล็กเท่าเม็ดถั่วเขียวจ้องมองออกมาข้างนอก กรงเล็บทั้งสี่เกาะอยู่กับซี่ไม้ไผ่ ท่าทางดูดุร้ายไม่น้อย
“เจ้าตัวนี้กัดคนนะ อย่ายื่นนิ้วเข้าไปเชียว” กวนหนิงเตือน
เห็นได้ชัดว่าจางฉือรู้ฤทธิ์ของตะพาบดีเช่นกัน เขาใช้ไม้ท่อนหนึ่งเขี่ยมัน
ตะพาบถูกเขี่ยจนพลิกหงาย ท้องชี้ฟ้า ดิ้นกระเสือกกระสนอยู่
กวนหนิงฉวยโอกาสกดกระดองมันไว้ แล้วพลิกกลับมาใส่ลงในถังเปล่าที่เตรียมไว้ต่างหาก กลัวว่ามันจะกัดปลาตัวอื่นตาย
“เอาเจ้าตัวนี้ไปขายในตลาด อย่างน้อยก็ได้ 800 อีแปะ”
จางฉือเหลือบมองนาง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ทั้งสองจัดเข่งไม้ไผ่ทั้งสามใบใหม่อีกครั้ง แล้วโรยเหยื่อลงไป เตรียมวางทิ้งไว้อีกคืน
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว ดวงอาทิตย์โผล่พ้นยอดเขาทางทิศตะวันออกมาได้ครึ่งดวง หมอกเหนือผิวน้ำแทบจะจางหายไปหมด