ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงฝีเท้าแผ่วเบา กวนหนิงทนบรรยากาศเช่นนี้ไม่ไหวจริง ๆ
“นี่ เจ้าตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่?”
จางฉือพลันหยุดเดิน กวนหนิงเบรกไม่ทัน เกือบชนเข้ากับเขาเข้าให้ กว่าจะตั้งหลักได้ นางก็จ้องคนตรงหน้าอย่างขุ่นเคือง
“เจ้าทำอะไรน่ะ?”
คันนาตรงนี้แคบอยู่แล้ว ยังทำให้นางเกือบตกลงไปอีก
จางฉือหันกลับมา ก้มมองนางอยู่นานก่อนเอ่ยว่า “เจ้าควรถามตัวเองมากกว่าว่าคิดจะทำอะไร”
“ข้า...ข้าเป็นอะไรไปหรือ?”
“กวนหนิง เจ้าไม่ชอบข้าแล้วหรือ?”
!!
เขาหมายความว่าอย่างไร กวนหนิงเงยหน้าขึ้นด้วยใจระทึก แต่น่าเสียดายที่ค่ำมืดเกินไป นางจึงมองสีหน้าในดวงตาของจางฉือไม่ชัด
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร”
กวนหนิงเดินผ่านจางฉือไปข้างหน้า ใจเต้นไม่เป็นส่ำ หรือเจ้าหมอนี่จะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้ว?
ในนิยายกับละครโทรทัศน์ก็พูดกันไม่ใช่หรือว่า คนความจำเสื่อมมักมีเลือดคั่งในสมอง พอเลือดคั่งสลายไปก็จะหายดี
จางฉือคว้าคนที่กำลังจะหนีเอาไว้ “เรื่องความสัมพันธ์ของเรา ข้าหมายถึงเรื่องของเรา เจ้าไม่อยากรักษามันไว้แล้วหรือ?”
สิ่งที่ควรมาถึง สุดท้ายก็ต้องมาถึง
กวนหนิงไม่ได้หันกลับไปมองเขา เสียงของนางเบาและนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น “จางฉือ เจ้าไม่ใช่คนที่ข้าซื้อมาหรอก”
“ตอนนั้นข้าหลอกเจ้าเอง”
กวนหนิงพูดอย่างสงบนิ่ง เปิดเผยคำโกหกทั้งหมด “เรื่องก่อนหน้านี้ ที่ข้าบอกว่าเจ้าคือสามีที่ข้าซื้อมา ข้าหลอกเจ้า
เจ้าไม่ได้ถูกข้าซื้อมาหรอก ข้าเก็บเจ้าได้ระหว่างทาง ตอนนั้นเจ้าบาดเจ็บและจำอะไรไม่ได้เลย ข้า...ข้าก็แค่พูดไปเรื่อย”