ไข่ไก่ฟองละ 1 อีแปะ ไข่เป็ดป่าฟองใหญ่กว่าไข่ไก่อยู่ไม่น้อย หลี่จิ้นคิดว่าขาย 2 ฟอง 3 อีแปะก็น่าจะพอเหมาะ
กวนหนิงไม่ขัดข้อง
สุดท้ายไข่เป็ดป่า 16 ฟองขายได้ทั้งหมด 24 อีแปะ
63 อีแปะบวกกับ 24 อีแปะ แค่ขายให้เหลาอาหารฝูหม่านก็ได้เงินถึง 87 อีแปะแล้ว
กวนหนิงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ พอออกจากเหลาอาหารฝูหม่านก็โบกมือใหญ่ ซื้อซาลาเปาไส้หมูชิ้นโต 2 ลูกในราคา 4 อีแปะ
กวนจิ่งไม่สนใจว่ามันจะร้อนแค่ไหน กัดเข้าไปเต็มแรง
น่าเสียดาย กัดคำแรกกลับไม่โดนไส้หมูสุดโปรด แป้งซาลาเปาสีขาวก็อร่อยเหมือนกัน จนคำที่สองในที่สุดก็ได้กินไส้หมู
“พี่สาว ซาลาเปาไส้หมูอร่อยมากเลย”
ถ้าได้กินทุกวันก็คงดี ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาคงเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในใต้หล้า
กวนหนิงพลอยติดรอยยิ้มที่เผยสีหน้าราวกับได้กินของอร่อยที่สุดในใต้หล้าของเสี่ยวจิ่งไปด้วย จึงกัดซาลาเปาคำที่สองอย่างคาดหวัง ทว่าไส้หมูกลับไม่ได้อร่อยอย่างที่นางคิดไว้
เป็นเนื้อหมูจริง น้ำมันก็เยอะจริง เพียงแต่ฝีมือปรุงไส้ของเจ้าของแผงซาลาเปาธรรมดามาก
ไม่เค็มก็ได้แต่รสเนื้อ ส่วนรสของเครื่องปรุงอื่น ๆ กวนหนิงชิมไม่ออกเลยสักอย่าง
ถึงอย่างนั้นก็ยังนับเป็นของอร่อยที่หาได้ยาก ไม่ถึงกับกินไม่ได้
ด้วยร่างกายนี้และฐานะของครอบครัวกวน แค่ได้กินซาลาเปาไส้หมูก็นับว่าฟุ่มเฟือยแล้ว
พี่น้องกินซาลาเปาไส้หมูคนละลูกลงท้องไป ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังจุดตั้งแผงเมื่อวานอย่างกระปรี้กระเปร่าราวกับได้ยาบำรุงกำลัง
โชคร้ายที่พวกเขาไปสายเกินไป ที่ตรงนั้นมีคนอื่นจับจองไปแล้ว