เหลาอาหารฝูหม่าน
เวลานี้เป็นช่วงเตรียมวัตถุดิบของเหลาอาหาร ห้องครัวด้านหลังจึงวุ่นวายกันจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก
กวนหนิงอ้อมไปทางประตูหลัง หลี่จิ้นกำลังจ่ายเงินให้พรานคนหนึ่ง พอเห็นนางก็ยิ้มทัก “วันนี้เอาของสดใหม่มาขายอีกแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ ท่านหลี่”
กวนหนิงยื่นตะกร้าสะพายหลังให้ “ข้านำผักขึ้นฉ่ายน้ำสด ๆ เห็ดหูหนูขน แล้วก็กุ้งแม่น้ำเป็น ๆ มาครึ่งถังเจ้าค่ะ
ผักขึ้นฉ่ายน้ำกับเห็ดหูหนูขนเก็บมาจากบนเขาเมื่อวานช่วงบ่าย ท่านลองดูเถิด หากเห็นว่าไม่สดพอ ข้าจะเอากลับไปกินเองที่บ้าน”
หลี่จิ้นพยักหน้าในใจ นับว่าเป็นคนรู้ความ ไม่ได้ยืนกรานให้เขารับซื้อของที่ไม่สด
ต่างจากบางคน ทั้งที่เขาบอกแล้วว่าของไม่สดก็ไม่เอา อีกฝ่ายกลับดื้อดึงไม่ยอมไป บ้างก็บอกให้จ่ายเงินน้อยหน่อย บ้างก็อ้อนวอนให้เห็นใจ
คนแบบนี้มักทำให้หลี่จิ้นรำคาญไม่เลิกรา
เขาก้มลงเข้าไปดูใกล้ ๆ เริ่มจากกุ้งในถัง แล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
กุ้งแม่น้ำในกระบุ้งไม้ไผ่ยังมีชีวิตดิ้นไปมา ตัวใสสีเขียวอมขาว ไม่มีสักตัวที่ตาย หลี่จิ้นพอใจมาก
“กุ้งพวกนี้ดี ข้ารับทั้งหมด”
ส่วนผักขึ้นฉ่ายน้ำกับเห็ดหูหนูขน เขาหยิบขึ้นมาพลิกดู
เก็บรักษามาได้ดีทีเดียว ไม่เหี่ยว ดูสดอ่อนจนเหมือนบีบแล้วน้ำจะไหลออกมา เห็ดหูหนูขนแต่ละดอกอวบหนา แห้งสะอาด ไม่มีดินติด
“ของสองอย่างนี้ยังสดอยู่ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ได้เพิ่งเก็บมาเมื่อเช้านี้ ราคาข้าคงต้องกดลงหน่อย”
กวนหนิงไม่ขัดข้องอยู่แล้ว แค่ขายออกได้ก็ดีใจมากแล้ว
หลี่จิ้นกำหนดราคาให้ทันที
“ผักขึ้นฉ่ายน้ำมัดละ 3 อีแปะ เห็ดหูหนูขนชั่งละ 8 อีแปะ ส่วนกุ้งแม่น้ำเป็น ๆ แพงที่สุด ชั่งละ 20 อีแปะ ข้ารับทั้งหมด”