“แม่นางกวนมาแล้วหรือ เชิญเข้ามาเร็วเข้า เถ้าแก่จัดซื้อหลี่รออยู่ข้างในขอรับ”
เด็กงานที่คอยชั่งของอยู่ในครัวหลังเหลาอาหารฝูหม่าน เห็นกวนหนิงกับน้องชายเดินมา ก็รีบต้อนรับเข้าด้านในอย่างกระตือรือร้น
ส่วนคนอื่น ๆ ที่มาส่งของต้องต่อแถวรออยู่ด้านนอก
“น้องชาย เจ้าไปทำงานเถอะ พวกเราขนของเข้าไปเองได้”
วันนี้มีของมาก กวนหนิงจึงเพิ่มเงินอีก 2 เหวิน ให้กวนฟู่กุ้ยช่วยขนของมาส่งถึงประตูหลังของเหลาอาหารฝูหม่านโดยตรง
“ได้ขอรับ แม่นางค่อย ๆ เดินนะขอรับ”
หลี่จิ้นกำลังคิดบัญชีอยู่ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นกวนหนิงพาน้องชายหิ้วถังไม้สองใบเข้ามา
รอยยิ้มบนใบหน้าพลันกว้างขึ้นไม่น้อย “ดูท่าวันนี้เจ้าจะได้ของจากแม่น้ำมาไม่น้อยเลยนะ”
“มีปลาอยู่หลายตัวที่ดูใช้ได้ ข้าเลยเอามาให้พี่หลี่ช่วยดู หากร้านอาหารใช้ได้ก็ยกให้ทางร้าน ส่วนตัวไหนใช้ไม่ได้ พวกเราจะเอากลับไปกินเอง”
หลี่จิ้นยกกะละมังไม้อันใหญ่มา “เทปลาลงไปให้หมด ข้าขอดูหน่อย”
กวนหนิงยกถังปลาแล้วเทลงไปทีเดียวหมด มีปลาคาร์ปเงิน 10 ตัว ปลาซิวขาว 4 ตัว ปลาดำ 1 ตัว และปูตัวใหญ่อีก 1 ตัวที่นอนเดียวดายอยู่ก้นถัง
พอเห็นปลาซิวขาวทั้ง 4 ตัว หลี่จิ้นก็ยกนิ้วโป้งให้กวนหนิง “มีปลาซิวขาวมาอีกแล้ว ดีเลย ปลาข้ารับหมด ส่วนปูตัวนี้...”
หลี่จิ้นตัดสินใจไม่ถูก มีแค่ตัวเดียว ต่อให้เอาไปทำอาหารก็ยังไม่พอหนึ่งจาน รับเข้าร้านไปก็ขายไม่ได้อยู่ดี
กวนหนิงฉลาดเพียงใด ย่อมเดาออกทันทีว่าหลี่จิ้นลังเลเพราะอะไร