“ข้ารู้ว่าที่ไหนมีของพวกนี้เยอะ ตามข้ามา ตรงนั้นยังมีผักฮุยฮุยอยู่อีกหย่อม ตอนนี้กำลังอ่อนพอดี เด็ดแต่ยอดกลับไปกินที่บ้านกัน” หลิวซื่อบอก
ผักฮุยฮุย... กวนหนิงทบทวนในใจ ผักป่าชนิดนี้มีคนรับซื้อในตัวเมืองจริง ๆ เอาไปส่งให้ร้านอาหารเล็ก ๆ ทำผักคลุกเย็น แม้ราคาจะอยู่ที่ชั่งละหนึ่งหรือสองเหวิน แต่ข้อดีคือเก็บได้เยอะ
กวนหนิงเดินไปพลางสังเกตรอบตัวไปพลาง จนเหลือบเห็นต้นป้านเซี่ยอยู่หลายต้น
นางย่อตัวลงพินิจดูอย่างละเอียด ใบรูปหัวใจกว้างใหญ่ บนก้านดอกที่ชูขึ้นมีช่อดอกเนื้อสีเขียวซ่อนอยู่ในกาบหุ้มดอก
ใช่แล้ว เป็นป้านเซี่ย
นี่เป็นของดี ร้านยารับซื้อป้านเซี่ยที่ผ่านการแปรรูปแล้ว ส่วนป้านเซี่ยสดมีพิษ แต่เพราะเหตุนี้ ราคาจึงไม่เคยตกต่ำ
ป้านเซี่ยแห้งขายได้ถึงชั่งละหกสิบถึงเจ็ดสิบเหวิน ส่วนของสดก็ขายได้ราวสิบกว่าเหวิน
นางนับดู หย่อมเล็ก ๆ นี้มีอยู่เจ็ดแปดต้น แต่ยังโตไม่เต็มที่ หัวใต้ดินเล็กเกินไป ขุดขึ้นมาก็แทบไม่มีน้ำหนัก
กวนหนิงจดจำตำแหน่งนี้ไว้ในใจ รอถึงฤดูใบไม้ร่วงค่อยกลับมาขุด ตอนนั้นหัวใต้ดินจะโตเต็มที่ ขุดขึ้นมาตากแห้งแล้วขายได้เงินไม่น้อย
“ท่านแม่ ตรงนี้มีป้านเซี่ย ยังโตไม่เต็มที่ ข้าจำตำแหน่งไว้ก่อนนะ” นางตะโกนบอกหลิวซิ่วเหอที่เดินนำหน้า
หลิวซิ่วเหอไม่รู้จักป้านเซี่ย ทั้งยังไม่รู้ว่าขายได้ราคาเท่าไร ลูกสาวว่าอย่างไรก็ย่อมเป็นอย่างนั้น
“อืม เจ้าความจำดี ไว้ค่อยทำเครื่องหมายไว้”
เดินอ้อมโค้งเขาไป เสียงน้ำไหลก็ดังมาจากข้างหน้า “ถึงแล้ว”