กวนต้าจู้กับกวนเอ้อร์จู้สองพี่น้องเห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว จึงวางเครื่องมือเตรียมกลับบ้านไปกินข้าว
“น้องเขย ฝากบอกอาสะใภ้สามกับอาหนิงที พวกข้าสองคนกลับไปกินข้าวก่อน บ่ายค่อยกลับมาขุดต่อ”
จางฉือหยุดตัดหญ้า “พี่ใหญ่ไปบอกอาหนิงเองเถอะ”
กวนต้าจู้กับกวนเอ้อร์จู้สบตากัน ต่างคิดขึ้นมาในใจพร้อมกันว่า เป็นเขยแต่งเข้าบ้านก็ลำบากจริง ๆ เอาเถอะ ไปบอกอาหนิงเองดีกว่า
กวนหนิงเห็นทั้งสองเดินมาจากลานหลังบ้าน จึงยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่างเล็กของครัวแล้วทักทาย
“พี่ใหญ่ พี่รอง พักก่อนเถอะ ข้าให้เสี่ยวจิ่งตักน้ำล้างหน้าให้แล้ว ข้าวใกล้เสร็จแล้ว”
“ทำให้น้อยหน่อย พวกข้าจะกลับไปกินที่บ้าน” กวนเอ้อร์จู้บอก
ถึงการถางที่รกร้างจะเหนื่อย แต่ได้ค่าแรงด้วย พวกเขาก็พอใจมากแล้ว
ได้ทั้งค่าแรงแล้วยังกินข้าวที่บ้านอาสะใภ้สามอีก แบบนี้ก็เกินไปหน่อย
“เมื่อครู่ข้าให้เสี่ยวจิ่งไปบ้านท่านลุงใหญ่แล้ว บอกป้าสะใภ้ใหญ่ว่าไม่ต้องทำข้าวให้พวกท่าน วันนี้กินที่นี่ ตอนนี้กลับไปบ้านเก่าก็ไม่มีข้าวให้กินแล้ว รีบล้างมือ อย่ามัวพูดมาก
ข้าวใกล้ยกลงจากเตาแล้ว”
กวนหนิงพูดเร็วมาก สีหน้าก็จริงจัง สองพี่น้องราวกับถูกผู้ใหญ่ดุอยู่ จึงไม่กล้าเถียงสักคำ
พวกเขารีบล้างมือกับหน้าอย่างว่าง่าย พอรู้ตัวอีกที ตรงหน้าก็มีเกี๊ยวตัวอวบอ้วนสีขาววางอยู่คนละชามใหญ่
กวนหนิงไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ ถ้ารู้คงต้องบอกให้ลืมตาดูให้ดี แป้งนี่ออกจะเป็นสีเทาเข้ม จะไปเกี่ยวอะไรกับสีขาวอวบอ้วนได้เล่า