ไข่เป็ดป่าขายไม่ได้ก็ไม่เป็นไร กวนหนิงยังมีเห็ดมอเรลอีก 8 ดอก ตั้งแต่เมื่อวานที่นางเจอเจ้าสิ่งนี้ นางก็คิดอยากขายให้ได้ราคาดีแล้ว
นางหยิบห่อผ้าเล็ก ๆ จากตะกร้าสะพายหลัง เปิดออกแล้วกล่าวว่า “เมื่อวานข้าขึ้นเขาไปเจอเห็ดมอเรลที่สภาพดีอยู่หลายดอก ไม่ทราบว่าเหลาอาหารรับซื้อหรือไม่เจ้าคะ?”
เห็ดมอเรลหรือ?
หลี่จิ้นก้าวเข้ามาอีกก้าว เห็นเห็ด 8 ดอกนอนเรียงอยู่ในห่อผ้าที่กวนหนิงเปิดออก มีดอกใหญ่ 5 ดอก ดอกเล็ก 3 ดอก
เส้นใยเห็ดสมบูรณ์ ก้านเห็ดก็ไม่มีร่องรอยเสียหาย
เห็นได้ชัดว่าตอนเก็บพวกนางระมัดระวังมากเพียงใด
หลี่จิ้นยิ้มหน้าบาน “รับซื้อ ของดีเช่นนี้เหลาอาหารย่อมรับซื้ออยู่แล้ว”
นางรู้อยู่แล้ว กวนหนิงหันไปมองจางฉือที่ยืนอยู่ข้างหลังมาตลอด รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจ
“เช่นนั้นรบกวนพี่หลี่ให้ราคาที่เหมาะสมด้วยนะเจ้าคะ”
“ข้าไม่กดราคาหรอก เห็ดมอเรลสภาพดีทั่วไปขายดอกละ 8 อีแปะ แต่ของเจ้ามี 5 ดอกที่ขนาดใหญ่ แถมยังเก็บมาได้สมบูรณ์ ข้าให้ดอกละ 9 อีแปะก็แล้วกัน
ส่วน 3 ดอกเล็กนี่ ให้ดอกละ 6 อีแปะ”
กวนหนิงตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด นางติดต่อค้าขายกับหลี่จิ้นมาหลายครั้ง จึงรู้ว่าเขาเป็นคนซื่อตรง ไม่คิดเล่ห์เหลี่ยมกับเงินเพียงไม่กี่อีแปะ
“ได้ เอาตามราคานี้ ขอบคุณพี่หลี่ที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ”
“แป้งเย็น 30 ถ้วย รวม 90 อีแปะ กุ้งแม่น้ำ 4 ชั่งครึ่ง ก็ 90 อีแปะ เห็ดมอเรลดอกใหญ่ 5 ดอก 45 อีแปะ ดอกเล็ก 3 ดอก 18 อีแปะ
รวมทั้งหมด 243 อีแปะ น้องสาวลองนับดู”
ได้เงินเพิ่มอีกกว่า 200 อีแปะ กวนหนิงตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ พอนับเงินเสร็จก็ยื่นให้จางฉือทันที