“ปลูกผักเป็นเรื่องดี ลงมือทำเองย่อมดีกว่าอย่างอื่น”
ยายกวนหันไปพูดกับอู๋ซื่อ “สะใภ้ใหญ่ ไปเอามาให้นางสักหน่อย”
อู๋ซื่อตอบรับ ก่อนหันไปค้นหาในห้องเก็บของข้างครัว
กวนหนิงเดินตามหลัง ระหว่างผ่านประตูห้องโถงใหญ่ นางเหลือบเข้าไปมอง เห็นโจ๊กข้าวกล้องใสแจ๋วแทบไม่มีเนื้อข้าวในชามบนโต๊ะ และหมั่นโถวแป้งดำในมือของคนหลายคน
เฮ้อ... คุณภาพชีวิตที่นี่ดีกว่าบ้านตัวเองนิดเดียวจริง ๆ
ในห้องเก็บของ อู๋ซื่อหยิบห่อผ้าเล็ก ๆ ออกจากไหดินตรงมุมห้อง พอเปิดดูก็พบเมล็ดผักกาดขาวกับเมล็ดต้นหอมอยู่ครึ่งห่อ
นางเลือกต้นกล้าผักสองสามชนิดจากมุมห้อง มีทั้งต้นกล้าหัวไชเท้าและผักกาดเขียว ใช้ฟางเปียกหุ้มรากแล้วมัดรวมเป็นกำเล็ก ๆ
คิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็หยิบเมล็ดถั่วฝักยาวจากไหอีกใบมาหนึ่งกำมือ ห่อด้วยกระดาษเปลือกหม่อน แล้วส่งให้กวนหนิงพร้อมกัน
“เมล็ดผักกาดขาวมีอยู่แค่นี้ เอากลับไปเพาะกล้าก่อน ส่วนต้นกล้าพวกนี้ปลูกลงดินวันนี้ได้เลย อย่าลืมรดน้ำให้ชุ่ม ช่วงสองสามวันแรกควรหาที่บังแดดให้ด้วย”
อู๋ซื่อกำชับพลางส่งของให้นาง
กวนหนิงรับเมล็ดพันธุ์กับต้นกล้ามา ชั่งน้ำหนักในมือแล้วถามว่า “มีแค่นี้หรือเจ้าคะ ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ มีต้นกล้ามะเขือหรือพริกบ้างไหมเจ้าคะ”
อู๋ซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนอธิบายอย่างอดทน “ต้นกล้ามะเขือกับพริกปลูกลงดินหมดแล้ว พริกในแปลงก็กินได้แล้ว หากเจ้าอยากกินก็ไปเก็บที่แปลงบ้านข้าได้เลย”
“ได้เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านลุงใหญ่ ท่านย่า พวกท่านกินกันก่อนเถิด ข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ เช้านี้อยากปลูกของพวกนี้ให้หมด”
กวนหย่วนซานถือชามโจ๊กยืนอยู่ใต้ชายคา เขาพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
เมื่อกวนหนิงเดินไปไกลแล้ว อู๋ซื่อจึงยกปลาขึ้นมาดู
ปลาตัวนี้ผอมจริง ๆ แต่ก็เป็นปลาตัวหนึ่งจริง ๆ ส่วนข้าวสารที่นางเทลงไหข้าวนั้น ปูได้เพียงก้นไหเป็นชั้นบาง ๆ ยังไม่พอปิดก้นไหด้วยซ้ำ