มื้อกลางวันวันนี้ที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเป็นเนื้อกระต่ายตุ๋น ลูกชายคนโตของเขาดักกระต่ายได้ตัวหนึ่งบนเขาเมื่อเช้า
เพื่อไม่ให้กลิ่นหอมลอยออกไป หลังจากแบ่งใส่ชามส่งให้ครอบครัวของน้องชายทั้งสองคนของผู้ใหญ่บ้านแล้ว คนในบ้านก็ปิดประตูกินข้าวกัน
พอกินเสร็จและเก็บชามแล้ว ก็มีคนมาเคาะประตู
“ผู้ใหญ่บ้านอยู่บ้านไหม?”
“ฟังดูเหมือนลูกสาวบ้านกวนเหล่าซานเลย” ฟางซื่อ ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเอ่ย
คำพูดของนางทำให้ลูกสะใภ้ทั้งสามกับหลานอีกหลายคนตกใจ “คงไม่ได้กลิ่นเนื้อแล้วมาขอกินข้าวหรอกนะ?”
พวกเขากลัวกวนหนิงจริง ๆ หลายปีก่อน ขอเพียงหิว นางก็จะมาหาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน
ช่วงแรกยังดีหน่อย พวกเขาเห็นนางน่าสงสาร จึงให้หมั่นโถวแก่นางบ้างเป็นครั้งคราว หรือไม่ก็ให้กินข้าวสักมื้อ
แต่ต่อมานางกลับได้คืบจะเอาศอก พอหิวก็เดินเข้าครัวบ้านผู้ใหญ่บ้าน
ใครพูดอะไรไม่ได้ พอมีคนพูด นางก็เถียงอย่างมีเหตุผลว่า คนในหมู่บ้านกินไม่อิ่ม ผู้ใหญ่บ้านก็ต้องรับผิดชอบ
ภรรยาหลานชายคนโตของผู้ใหญ่บ้านหน้าซีดเผือด “วันนี้เนื้อกับหมั่นโถวก็กินหมดแล้ว แบบนี้...”
คงไม่ถึงกับต้องก่อไฟทำให้นางใหม่หรอกกระมัง
เห็นทุกคนในบ้านทำราวกับกำลังเผชิญศัตรู ผู้ใหญ่บ้านก็ได้แต่ถอนใจ
“ไปทำสิ่งที่ควรทำเถอะ อาหนิงเปลี่ยนไปนานแล้ว”
ครั้งก่อนที่พบกัน นางยังเป็นฝ่ายเรียกเขาว่าท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ได้ยินว่าช่วงนี้เข้าเขาไปเก็บเห็ด แล้วเอาไปขายในเมืองตลอด
เด็กคนนั้นคงคิดได้แล้ว
“จื้อเหวิน ไปเปิดประตูให้ท่านอาหนิงของเจ้า”
กวนจื้อเหวินวิ่งไปอย่างรวดเร็ว พอเปิดประตูก็เรียกกวนหนิงเสียงหวาน “ท่านอาหนิง เชิญเข้ามาขอรับ ท่านปู่ทวดอยู่บ้าน”