หวังเทียนเวยไม่ได้ลืมส่งข้อความไปหาจางไหลลา คำตอบที่ได้กลับมาคือช่วงนี้เธอยุ่งกับการสอบกลางภาคจนต้องรวบรัดเวลากินข้าว เหลือแค่วันละดื่มแต่สารอาหารเหลว
แถมช่วงนี้ยังไม่คิดจะไปโรงอาหารอีกด้วย
มันก็ฟังดูไม่ค่อยจะสมเหตุสมผลเท่าไหร่ เพราะเจียนจิ่งอวี่ก็อยู่พลรบเดี่ยวเหมือนกัน ไอ้หนู่นี่ช่วงนี้กินมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนเธอเลย...
แต่บางทีไหลลาอาจจะมีเรื่องของตัวเองต้องทำก็ได้นะ?
หวังเทียนเวยไม่ได้คิดจะสืบให้ถึงที่สุดว่าทำไมตอนเที่ยงถึงไม่มาโรงอาหาร
วิชายิงปืนใหญ่วันนี้เป็นเฉาหาวสอน หายากนักที่คลาส S ทั้งคลาสจะได้เรียนพร้อมกัน
ในกลุ่มแจ้งว่าให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องฝึกจำลองก่อนบ่ายสอง ไม่ใช่สนามยิงปกติ
"จ้าวหยานหวังคิดจะเล่นอะไรใหม่อีกล่ะ?"
"...ห้องฝึกจำลอง ฉันเริ่มมีเงากับที่นี่แล้ว"
พอทุกคนมาถึงหน้าห้องฝึก เฉาหาวก็ยืนพิงผนังรออยู่แล้ว
"ไม่ผิดที่คาดไว้เลย ไอ้พวกบรรพบุรุษตัวน้อย ๆ ของข้า ยังเป็นอิสระเสเพลเหมือนเดิม! แบบนี้ไปรบจริงคงโดนเก็บเป็นคะแนนกันง่าย ๆ สินะ!?"
"..."
มีนักเรียนคนหนึ่งกดดูเวลาที่สมองกลแสง
"อาจารย์ครับ ยังเหลืออีกสิบนาทีกว่าจะถึงเวลาเรียนนะ..."
เฉาหาวผลักประตูห้องฝึกจำลองเปิดกว้าง
"ข้ารู้ แต่ใครใช้ให้พวกเจ้ามาช้ากว่าข้าเล่า?"
ในห้องฝึกจำลองมีแคปซูลจำลองรุ่นใหม่ล่าสุดเรียงกันเป็นระเบียบ มุมขวาบนของทุกเครื่องประทับคำว่า "ไท่เหอ" รวมทั้งหมดยี่สิบเครื่อง
นี่ยังเป็นแค่ห้องเรียนหนึ่งห้อง ห้องฝึกอื่น ๆ ก็มีห้องอื่นใช้เรียนอยู่ด้วย