พอเห็นซอมบี้ปรากฏตัว สติของหวังเทียนเวยก็ขาดผึงในพริบตา!
ฉาก เสียง และกลิ่นที่สมจริงจนเธอแยกไม่ออกว่าตัวเองอยู่บนโลกยุคสิ้นโลก หรือบนดาวซัวโม่ในห้วงดาราสามร้อยปีต่อมา
สิบปีที่ผ่านมา เธอพบเจอฉากแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน... ซอมบี้บุกเมือง
ขนาดข้างๆ ยังมี"ร้านฮาร์ดแวร์"อยู่ร้านหนึ่ง... ทำไมมันเหมือนร้านที่เธอรอความตายอยู่งั้นนักนะ??
เกือบจะยื่นมือไปสัมผัส แต่ซอมบี้ที่กัดจากด้านข้างบีบให้เธอต้องรีบชักมือกลับ
กวาดสายตามองรอบตัว ซอมบี้รอบข้างเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ หวังเทียนเวยกำปืนไรเฟิลในมือแน่น ถอนหายใจยาว บังคับให้ตัวเองใจเย็นลง
"ฮืด..."
"ปัง!"
"ขยับแล้ว ขยับแล้ว ตอนแรกยังตั้งตัวไม่ติดใช่ไหม?"
"โดนซอมบี้ขู่เข้าก่อนหรือเปล่า?"
"ซอมบี้ยังพอไหว!? ทางเจิ้ง อวิ๋น อวิ๋นนั่นสิ ทำเอาค่าสติฉันแทบร่วงกราว!"
ในมุมมองของเจิ้ง อวิ๋น อวิ๋น หนอนเด้งเข้าใส่ตัวเธอแล้ว กำลังไต่ขึ้นไปตามเสื้อผ้าของเธอ!
เธอกระโดดไปมา พรึ่บๆ สะบัดเสื้อผ้า เกือบจะร้องไห้ด้วยความตื่นตระหนก
จ้าวหยานหวังหยิบเครื่องกำจัดขยะออกมาจากปุ่มมิติหลายอัน แล้วสั่งนักเรียนที่ยังยืนอยู่ด้านนอก
"เอาเหล่านี้ไปวางเรียงกัน ไว้หน้าประตูแคปซูลของแต่ละคน"
"...ครับ ท่านผู้บังคับบัญชา"
เตรียมการมาได้สุด ๆ เลยนะเนี่ย...
เป็นอย่างที่คิด เจิ้ง อวิ๋น อวิ๋นทนไม่ไหวในไม่ช้า!
หนอนยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ เธอเลิกยิงปืนแล้ว อยากจะปัดหนอนพวกนั้นออกจากตัวให้หมด!