หลังจากตัดสินใจไปโรงเรียนทหารฉีหลิน หวังเทียนเวยก็ไม่เคยเข้าไปเล่นเว็บบอร์ดของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งแห่งสหพันธรัฐอีกเลย
เธอไม่รู้เลยว่ามีกระทู้ที่เกี่ยวกับเธอปะทุขึ้นแล้ว
“ช็อก! ปีนี้โรงเรียนทหารหนึ่งมีนักศึกษาใหม่สองคนที่ยังไม่ทันได้ลงทะเบียนก็ถอนตัวไปก่อนแล้ว! เป็นเพราะดูถูกโรงเรียน หรือมีเหตุซ่อนเร้นอื่นใด!?”
“ไม่น่าเชื่อ!? นี่มันโรงเรียนทหารหนึ่งแห่งสหพันธรัฐนะ!”
“หรือว่าจ่ายค่าเทอมไม่ไหว?”
“เป็นไปได้……แต่โรงเรียนทหารหนึ่งไม่ได้ให้ทุนเต็มจำนวนและเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษาเหรอ?”
“ใช่แล้ว ถ้าจบจากโรงเรียนทหารหนึ่งได้ แค่ออกไปแข่งสักสองสามครั้ง หนี้ก็คงใช้คืนได้ไม่ยากนี่นา!?”
“ข่าววงใน: สองคนนี้บ้านรวยมาก! ไม่มีทางจ่ายค่าเทอมไม่ไหวแน่นอน! และหนึ่งในนั้นคุณไม่มีทางเดาได้เลยว่าทำไมถึงถอนตัว!”
“คนข้างบนให้ขอบเขตกว้างเกินไป คนรวยในโรงเรียนทหารหนึ่งมีเยอะแยะ……แต่ไม่กี่ปีมานี้ นอกจากการถูกคัดออกเพราะเรียนไม่ไหวหลังเปิดเทอม ยังไม่เคยเห็นใครสมัครใจถอนตัวมาก่อนเลย!”
“ก็เพราะสอบติดได้ถือเป็นเกียรติอันใหญ่หลวงแล้วนี่นา! ปีหน้าเรายังไม่รู้ว่าจะมีโอกาสหรือเปล่า……”
“ช่วยไม่ได้นี่นา โรงเรียนทหารหนึ่งมันไม่ใช่ที่ที่คนเขาอยู่กันได้เลย! อัตราการคัดออกน่ากลัวสุดๆ!”
“ทำไม่ได้นี่สิ ไม่ใช่แยกความสามารถของแต่ละคน แต่ถ้าไม่ลองแม้แต่จะลอง การถอนตัวน่ะคือพฤติกรรมคนขี้ขลาด!”
“ยั่วยุ! คนข้างบนกำลังบอกว่าสหพันธรัฐออกคนขี้ขลาดมาพร้อมกันสองคนงั้นเหรอ?”