การเดินทางสิบสองชั่วโมง หากเป็นชาติก่อนคงแทบเอาชีวิตเธอไม่รอด แต่สำหรับหวังเทียนเวยตอนนี้ไม่ใช่เรื่องทรมานแต่อย่างใด
แม้แคปซูลนอนหลับจะทำให้เธอนอนหลับไม่สนิทตลอดคืน แต่ทิวทัศน์อันงดงามตระการตานอกยานก็ชดเชยข้อบกพร่องนั้นได้อย่างมาก
เมื่อมาถึงดาวซัวโม่ คนที่มารับพวกเธอก็รออยู่ข้างนอกนานแล้ว
หวังเทียนเวยคิดว่าพวกเธอคงถูกพาไปยังโรงแรมที่ดีที่สุดในท้องถิ่นโดยตรง เธอถึงกับเรียกความทรงจำเก่าๆ ขึ้นมาดูบนยาน เพื่อเตรียมตัวสำหรับการเข้าพัก
ใครจะคิดว่าพ่อลูกคู่นี้กลับถูกยานบินพามาที่หน้าชุมชนที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่ง?
...ถ้าเธอไม่ตาฝาด เมื่อครู่นี้พวกเธอเหมือนเพิ่งผ่านโรงเรียนทหารฉีหลินมาใช่ไหม?
"โรงเรียนทหารมีระเบียบของตัวเอง วันจันทร์ถึงศุกร์มีเวลาห้ามออกนอกโรงเรียน นักศึกษาไม่อนุญาตให้ออกนอกมหาวิทยาลัย
พ่อคิดว่าให้ลูกออกไปหาโรงแรมทุกสัปดาห์ก็ไม่ปลอดภัย เลยซื้อบ้านให้ไว้ข้างๆ เฉยๆ
แถวนี้ไม่มีเขตวิลล่า นี่คือชุมชนที่มีสภาพแวดล้อมดีที่สุดแล้ว
ถึงจะไม่กว้างขวางเท่าบ้านเรา แต่พอมาอาบน้ำพักผ่อนทุกสัปดาห์ก็น่าจะเพียงพอ..."
หวังเทียนเวยสีหน้าเรียบเฉยเดินตามหวังอี้เข้าไปในชุมชนหรูที่ห่างจากประตูโรงเรียนเพียงไม่กี่ร้อยเมตร
ฮึ่ย จินตนาการของเธอช่างบางเกินไปจริงๆ...
ก้าวเข้าไปในบ้าน เจ้ากลมกลมที่คุ้นเคยกำลังชาร์จไฟอยู่ที่อีกฝั่งของทางเข้า
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน คุณหนูเทียนเวย!"
"หุ่นยนต์ที่ติดตั้งไว้ที่นี่เป็นรุ่นเดียวกับที่บ้าน ช่วงเวลาคงที่ทุกสัปดาห์จะมีคนส่งวัตถุดิบและสารอาหารเหลวมาให้..."
หวังเทียนเวยเดินดูรอบๆ หนึ่งรอบ บ้านเป็นแฟลตใหญ่ชั้นแปด สามห้องนอนสองห้องรับแขก ยังไม่รวมห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ห้องน้ำสองห้อง และระเบียงกว้างอีกหนึ่งแห่ง