หวังเทียนเวยเล็มปลายผมเสร็จ ก็ทำทรีตเมนต์ผมอีกครั้ง ระหว่างนั้นลินดาช่างทำเล็บก็ช่วยเธอเลาะเจลสีดำเข้มๆ ออกจากเล็บให้ด้วย
กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้น ก็ปาเข้าไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
หวังเทียนเวยหลับตาพริ้มอยู่บนเก้าอี้เอนหลังเต็มหนึ่งชั่วโมง ตื่นขึ้นมาสดชื่นสุดๆ
ส่งข้อความไปบอกน้องชายว่าเธอเสร็จแล้ว รอเขาลงมา แล้วทั้งคู่จะได้ออกไปด้วยกัน
เจ้าของร่างเดิมฝากเงินไว้ที่ร้านนี้ทุกปี ครั้งนี้เลยไม่ต้องจ่ายเงิน
คิดไปว่าต่อไปเธอคงไม่ค่อยได้ย้อมผมเท่าไหร่ แถมอีกไม่นานก็ต้องไปดาวซัวโม่แล้ว
"ฉันฝากเงินไว้ที่นี่เยอะแยะ ต่อไปถ้านายอยากตัดผม ก็มาที่นี่แล้วบอกชื่อฉันได้เลย"
เฉียว (ช่างทำผม) ยิ้มกริ่มส่งลูกค้าสองคนถึงหน้าประตู พอได้ยินประโยคนั้นก็เหลือบมองหนุ่มร่างสูงใหญ่อย่างหวังไคอวี่ ดวงตาเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที!
"ลูกค้าคนนี้หน้าตาเหมาะกับทรงโมฮอว์กย้อนยุคสุดๆ เลยนะ! ครั้งหน้าโปรดมาหาหนูเพื่อลองทรงนี้ได้เลย!"
หวังไคอวี่ "..."
หวังเทียนเวยตกใจหันขวับกลับไป
"นายพูดจริงจังเนี่ย!?"
"แน่นอนสิ! จากประสบการณ์ทำงานยี่สิบกว่าปีของหนู พี่ชายคนนี้ทำทรงนั้นแล้วหล่อแน่นอน! ถ้าย้อมเป็นสีทองด้วยละก็..."
เฮ้ย! รสนิยมแปลกๆ ของเจ้าของร่างเดิมต้องเกี่ยวกับแกแน่นอน!
หวังไคอวี่ตกใจรีบดึงแขนหวังเทียนเวยให้ออกไปจากร้าน
"รีบไปเถอะ!"
กว่าจะมาถึงยานบินส่วนตัว เขาก็เริ่มบ่นไม่หยุด
"แกไปหาช่างทำผมมาจากไหนกันเนี่ย!? ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงได้เป็นแบบนั้น...
เล็บนั่นน่ะ มันพวกของสไตล์อำมหิตที่ทำที่นี่ใช่ไหม!? ต่อไปห้ามมานี่อีกเด็ดขาด!