"คนข้างหน้าหยุดเดี๋ยวนั้น!!"
หวังเทียนเวยสะพายเป้แล้ววิ่งปรู๊ดปร๊าดเหมือนกระต่าย ชิ้นเนื้อหมาป่าดาราที่หนักกว่าสองกิโลถูกห่อๆ แล้วยัดใส่เป้ที่เพิ่งหามาได้
'ฉันบ้าเหรอถึงจะหยุด!'
หวังเทียนเวยแอบเคืองในใจ
นี่ไม่เหมือนชีวิตมหาวิทยาลัยที่เธอคิดไว้เลยสักนิด!
ต่อให้บรรยากาศในห้องไม่ค่อยจะปรองดองเป็นมิตร อย่างน้อยก็ไม่ควรเป็นแบบวิ่งไล่ "ฆ่า" กันแบบนี้ป่ะ?
ไล่กันตั้งนานขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมเลิกอีก!?
"แฮ่ก! แฮ่ก!"
ทีมสี่คนที่ตามหลังเธอมาก็แค้นใจไม่แพ้กัน รู้งี้ระวังให้มากกว่านี้ ไม่เผลอทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวก็ดี...
แต่ผู้หญิงคนนั้นช่างระแวดระวังเกินไป พวกตนยังไม่ทันจะเข้าใกล้ก็ถูกจับได้เสียก่อน!
หลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เข้าสู่การไล่ล่านานถึงหนึ่งชั่วโมง...
ปัญหาคือจ้าวหยานหวังไม่บอกเหรอว่านางมีแค่พลังจิตระดับบี!? แล้วทำไมเขาคนนี้ระดับเอยังไล่ตามไม่ทัน!
ท้องฟ้ามืดลงมากแล้ว ถ้าไม่เพราะในทีมมีมนุษย์ปีศาจที่ยังได้กลิ่นคาวเนื้อบนตัวหวังเทียนเวยชัดเจน คงได้หลุดตามกันไปนานแล้ว
ขาสั้นๆ แค่นั้น กลับวิ่งทิ้งห่างพวกเขาได้เป็นช่วงใหญ่!? สมแล้วที่มีค่าหัวถึง 20 คะแนน!
หัวหน้าทีมอย่างซือหงไม่รู้ถึงเหตุผล แต่คนดูในห้องถ่ายทอดสดกลับเห็นกันจะแจ้ง
"เหยียบแต่ใบไม้กับสนามหญ้า วิ่งไปประมาณร้อยเมตรก็เลี้ยวหักมุม เห็นป่าอะไรก็มุดเข้าไป...คุณหนูใหญ่เธอมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่?"
"แนะนำให้ตรวจสอบเทคโนโลยีอี้ต้าอย่างเข้มงวด!"
"เอาความรู้มาใช้ได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ...ที่อาจารย์สอนฉันยังจำได้ไม่แม่นขนาดนี้เลย"