เฉาหาวต้องก้มหน้าหลบสายตาน่ากลัวของเหล่าอาจารย์บนยานบินทั้งลำ ความกดดันมหาศาล...
เพียงเพราะเขาแก้กฎ คนสามคนจากคลาส S ที่แยกตัวออกมาจึงตกเป็นเป้าสายตาพิเศษ
แทบทุกอาจารย์บนยานบินลำเดียวกับเขา นอกจากจะดูแลนักเรียนของตัวเองแล้ว ยังต้องเปิดหน้าจอถ่ายทอดสดของสามคนนั้นขึ้นเป็นจอแยกแปะไว้...
ดังนั้น เมื่อเทียบกับทีมอื่นที่ตั้งแคมป์ก่อกองไฟ พูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข นักเรียนสามคนนั้นจึงดูน่าสงสารเป็นพิเศษ
และตอนนี้ ทรงผมสองสีก็เรียกน้ำตาจากอาจารย์ทุกคนได้สำเร็จ... เฉาหาวค่อยๆ หันหลังกลับ หันหลังให้ทุกคน
"เฮ้อ..."
แม้จะรู้สึกได้ว่าสายตาเหล่านั้นยังจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของเขา แต่อย่างน้อยก็มองไม่เห็นแล้วใช่ไหม?
ส่วนหวังเทียนเวยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองทำให้อาจารย์บางส่วนเริ่มคิดกำจัดเฉาหาว ฝ่าลมกลางคืนเดินอยู่นานครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็เจอที่ที่พอจะตั้งแคมป์ได้
เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองลำบากอะไรนัก แค่คิดว่าวันนี้ซวยเป็นพิเศษ! ยังไงก็ไม่ได้บาดเจ็บ สถานการณ์แย่ๆ แบบนี้ก่อนหน้านี้เจอมาเยอะแล้ว...
พอวางเป้ลง ด้านหลังก็เสียความร้อนไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกหนาวเย็นซู่ขึ้นมาทันที!
หวังเทียนเวยรีบกระโดดดึ๋งๆ อยู่กับที่สองสามทีให้ร่างกายอุ่นขึ้นนิดหน่อย จากนั้นก็เปิดไฟฉายจากนาฬิกาข้อมือเล็กๆ ของเธอ ตัวสั่นเทาไปเก็บฟืนแถวๆ นั้น
กลับมาจุดกองไฟ แล้วก็กางเต็นท์
กลางคืนมีอะไรต้องทำเยอะ ไม่ว่าจะหุงข้าว ต้มน้ำ หรือรมเนื้อต่างก็ขาดไฟไม่ได้ อีกทั้งเธอไม่มีแรงจะปีนต้นไม้อีกต่อไป...