ยานบินกู้ภัยร่อนลง ฟูหมานลี่ยกปืนขึ้นแล้วจะกระโดดลงไป แต่โดนเฉาหาวรั้งไว้
ฟูหมานลี่โกรธจริง ๆ หันกลับไปชกหนึ่งหมัด เฉาหาวใช้แขนท่อนล่างรับหมัดเธอไว้
"เราไม่จำเป็นต้องลงไปแล้ว"
"ไร้สาระ!"
ฟูหมานลี่เริ่มแถมสงสัยว่าคน ๆ นี้จะมีเรื่องส่วนตัวกับเด็กคนนั้นหรือเปล่า!?
"จริง ๆ นะ เธอลองดูให้ดีสิ!"
เฉาหาวชี้ทิศทางให้เธอ ฟูหมานลี่ข่มความโมโหไว้แล้วมองไปตามสายตา ชายหนุ่มถึงกับแยกเขี้ยวยามควักแขนอีกข้างขึ้นมานวด
เธอมองไปก็พบความผิดปกติ
"นั่นมัน...?"
"แตนกลายพันธุ์ ตอนที่เธอยิงครั้งที่สอง ยิงใส่มัน"
รังแตนขนาดเท่ากะละมังนอนอยู่กับพื้น ฝูงแตนตอนแรกยังไม่รู้ว่าใครโจมตีรังของพวกมัน ตอนนี้รวมพลกันได้แล้ว ส่งเสียงหึ่ง ๆ จ้องไปที่หมาป่าดาราที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ไม่ไกล...
"โฮววว!!"
มาแล้ว! แผนสำรองของเธอได้ผล!
หวังเทียนเวยใจชื้นขึ้นมา!
ได้ผลเว้ย! ชนะแน่!
ฟูหมานลี่เห็นภาพนั้นด้วยตัวเอง แต่กลับยิ่งร้อนใจหนักขึ้น
"แตนจะโจมตีหมาป่าดารา แต่ก็จะโจมตีเธอด้วย! เธออยู่ข้างในจะโดนต่อยตายเอานะ!"
เฉาหาวยืนอยู่ที่ประตูห้องโดยสาร เปิดสมองกลแสงของตัวเองขึ้นมาใหม่ ตอนนี้ดึงหน้าจอแสงให้ใหญ่ขึ้นแล้วแชร์ให้ฟูหมานลี่ดู
"ดูนี่สิ"
ห้องถ่ายทอดสดหมายเลข 11 หวังเทียนเวยถูกประกบอยู่ระหว่างกำแพงหิน ห้ามข้อศอกไม่ได้ จึงต้องวาดแขนซ้ายเป็นวงกว้างลงไปหยิบขวดของเหลวออกมาจากกระเป๋ากางเกง
พ่นใส่ขาสองที จากนั้นวาดแขนขึ้นมาเป็นวงกลม พ่นใส่หัวและไหล่ตัวเองอีกหลายที
"นั่น... สเปรย์กลบกลิ่น?"
หมาป่าดาราด้านนอกตอนแรกไม่เห็นเป็นเรื่องเป็นราว แต่พอโดนต่อยเข้าจริง ๆ ถึงรู้ว่าพิษแตนมันร้ายแรงแค่ไหน! หนามพิษที่ทิ่มเข้าตัวมัน เจ็บไม่แพ้ตอนโดนกล่องดำนั่นยิงใส่เมื่อกี้เลย!