เจียนจิ่งอวี่เหนื่อยหอบเต็มตัว เดินออกจากห้องฝึกซ้อม ไปเจอชางผู่โยวเซิงที่หน้าประตูพอดี
พอเห็นคนคนนี้ ก็นึกถึงลำกล้องปืนสีดำสนิทที่จ่อตรงหัวเขาเมื่อวันนั้นขึ้นมาทันที...
แวบนั้นรู้สึกทั้งตัวไม่สบายไปหมด พูดไม่ออกสักคำ
บรรยากาศชวนอึดอัด ชางผู่โยวเซิงเดินเข้าไปอย่างกระอักกระอ่วน
"เมื่อวันนั้น...ขอโทษนะ เจียนจิ่งอวี่"
"...เอ้อ เรื่องมันผ่านไปแล้ว"
'ฉันนี่ช่างเป็นคนใจกว้างจริงๆ!' เจียนจิ่งอวี่ชมตัวเองในใจ
ชางผู่โยวเซิงกำนิ้วมือตัวเอง
"วันนั้นฉันไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่? สมองเหมือนหยุดหมุนไปเลย...แค่รู้สึกว่าทำให้มันจบตรงนั้นไม่ได้"
"..."
"ฉันไม่เหมาะกับพลรบเดี่ยวจริงๆ"
เจียนจิ่งอวี่เกาหัวแกรกๆ
"ไม่ต้องคิดแบบนั้นก็ได้นะ..."
ชางผู่โยวเซิงยิ้มบางๆ
"ฉันปรึกษากับครอบครัวและอาจารย์แล้ว"
"ความคิดแบบนี้ของฉัน อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่เหมาะจะเป็นพลรบเดี่ยว...เลยตัดสินใจย้ายไปสายส่งกำลังบำรุง"
"ไม่มีใครอยากให้เพื่อนร่วมทีมหันปากกระบอกปืนใส่ตัวเองหรอก"
เจียนจิ่งอวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง
"มันแค่อุบัติเหตุครั้งหนึ่งเอง ไม่ต้องถึงขั้นนั้นจริงๆ! แถมตอนนั้นเราเป็นฝ่ายศัตรูกัน ความคิดนายก็สมเหตุสมผลนะ! ต่อไปก็..."
ชางผู่โยวเซิงส่ายหน้า
"จริงๆ ฉันรู้ตัวว่าตัวเองมีปมนี้อยู่ พอเจอสถานการณ์ฉุกเฉินทีไรจะตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก ตัดสินใจอะไรที่ตัวเองก็แทบไม่เชื่อว่าทำลงไป"
"แค่ตอนนั้นพ่อฉันเป็นพลรบเดี่ยว ฉันชื่นชมเขามากเลยมีความฝันนี้"