เต็นท์ที่หวงเหยียนคัดออกมาถูกหวังเทียนเวยนำไปกางไว้ที่ระเบียงอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง
สิ่งที่เธอต้องเรียนมันมากเกินไป พอสมาธิเริ่มรวมไม่เป็นจริง ๆ เธอก็จะมาที่นี่
ดึงซิปเต็นท์ปิดแล้วเปิดไฟดวงเล็ก ๆ ดวงเดียว กลับทำให้เธอเข้าโหมดได้ไวขึ้น หนังสือที่ปกติอ่านไม่รู้เรื่องก็อ่านรู้เรื่องที่นี่ ประสิทธิภาพพุ่ง!
วันนี้อาจารย์ยูจินสอนว่าโลหะผสมจิตวิญญาณเป็นโลหะที่เหมาะกับการสั่นพ้องพลังจิตที่สุด หุ่นรบที่ทำจากโลหะชนิดนี้สามารถเชื่อมประสาทได้เต็มรูปแบบ และยังเป็นวัสดุหายากที่เติบโตไปพร้อมกับผู้ใช้!
หวังเทียนเวยพลิกดูบันทึก นึกทบทวนโครงสร้างโดยรวมของหุ่นรบในหัว
หุ่นรบของตัวเองถูกแกะออกมาหมดแล้วหนึ่งรอบ ตอนนี้อยู่ในช่วงประกอบกลับเข้าไป
วิธีสอนของอาจารย์ยูจินตรงไปตรงมาแบบเรียบง่าย ในระหว่างการอธิบายให้พวกเธอถอดชิ้นส่วนหุ่นรบออกมาเอง พอประกอบกลับก็เป็นการทบทวนอีกรอบ แค่สองรอบก็จำได้หมดแล้ว!
ช่วงนี้ถึงจะยุ่งมาก แต่ก็เต็มอิ่มพอ ๆ กัน
ยิ่งเธอรู้ข้อมูลมากขึ้น ความไม่มั่นคงปลอดภัยในฐานะ “คนต่างถิ่น” ก็ค่อย ๆ จางหายไป
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใช้สมองหนักเกินไปหรือเปล่า หวังเทียนเวยสังเกตได้ว่าปริมาณอาหารของตัวเองเพิ่มขึ้นกว่าที่เคยเยอะเลย!
มื้อเย็นถ้าดื่มแค่สารอาหารเหลวก็ดูไม่ออกเท่าไหร่ แต่ปกติอาหารเช้าของเธอแค่ซาลาเปาสองลูกกับนมถั่วเหลืองหนึ่งแก้วก็พอ! ตอนนี้เพิ่มแป้งทอดไส้อีกหนึ่งชิ้นกินเสร็จยังรู้สึกไม่อิ่มใจ!
มื้อเที่ยงข้าวจานเดียวก็ไม่พอแล้ว ปริมาณอาหารเทียบจางไหลลาแล้ว……แต่ร่างกายดูเหมือนจะไม่ได้หนักหน่วงขึ้นเพราะเรื่องนี้ กล้ามเนื้อแขนดูชัดเจนขึ้นด้วยซ้ำ!