เจียนจิ่งอวี่เอาเค้กเล็ก ๆ ยัดเข้าปากติดกันหลายชิ้น พอหันกลับไปถึงเห็นว่าหวังเทียนเวยถูกสำลักจนตาเหลือกแล้ว!
"เฮ้ย! พี่ม้า! เร็ว! รีบกินอะไรสักอย่างสิ!"
เขาคว้าแก้วเครื่องดื่มข้าง ๆ มาเทใส่ปากเธอ อีกฝั่งหนึ่งหวงเหยียนเริ่มตัดเค้กแล้ว...
"เอ่อ! อ่า!... ฟื้นแล้ว"
หวังเทียนเวยตบ ๆ หน้าอกตัวเอง กินชีสก้อนนั้นลงคอได้ในที่สุด
"เขากำลังพูดอยู่ข้างบนนะ เธอกลับมากินของที่นี่? ไร้มารยาทสิ้นดี"
หวังเสียนปรากฏตัวข้าง ๆ ทั้งสองคนตอนไหนไม่รู้ ใบหน้ายังคงยิ้มบาง ๆ จ้องไปทางหวงเหยียน ริมฝีปากขยับเบา ๆ
พูดจบก็รออยู่นาน แต่ไม่เห็นหวังเทียนเวยจะมีปฏิกิริยาอะไร?
หันไปอีกที ก็เห็นหวังเทียนเวยพาเพื่อนคนนั้นเดินไปที่โต๊ะอีกตัวหนึ่งแล้ว!
"เมื่อกี้เธอให้ฉันกินนั่นมันเหมือนเหล้านะ? รู้สึกแสบ ๆ คอหน่อย ๆ"
"หา? ขอชิมหน่อย... เป็นเหล้าจริง ๆ ด้วย! รสชาติใช้ได้นะ... แต่ห้ามให้คุณหวงรู้เด็ดขาด!"
"มีหอยเม่นด้วย! เร็ว ๆ เร็ว ๆ! ฉันคิดถึงมันมาก!"
เจียนจิ่งอวี่หยิบจานเปล่ามาสองใบจากข้างมือ หวังเทียนเวยหยิบคีบขึ้นมาคีบของใส่จานทันที!
ทั้งคู่ประสานงานกันอย่างเข้าขากัน เดินจากซ้ายไปขวา ท่าทางเหมือนสายพานการผลิตที่พร้อมเพรียงกัน
"เธอฟังฉันพูดบ้างไหม?"
หวังเสียนตามไปกัดฟันพูด วันนี้เธอจะต้องทำให้หวังเทียนเวยเอ่ยปากให้ได้!
เจียนจิ่งอวี่กำลังตักหอยเม่นกินด้วยช้อนเล็ก ๆ พอได้ยินก็เหลือบตามองเธอ
"พี่ม้า นี่ใครวะ?"
"ญาติคนหนึ่ง"
"พี่ม้า? หึ! แอบไปบอกชื่อปลอมกับคนอื่นอีกแล้วเหรอ? นี่ รู้ไหมว่าเธอตัวจริงเป็นใคร?"
หวังเสียนไม่รู้ที่มาของคำว่า "พี่ม้า" คิดไปว่าหวังเทียนเวยแอบอ้างตัวเป็นคนอื่น