หวงเหยียนออกแรงดึงทั้งสองคนกลับมาที่ห้องพักของตัวเองได้ในครั้งเดียว
เจียนจิ่งอวี่และหวังเทียนเวยเดินเข้าประตูมาก็กวาดตามองความยาวและความกว้างของห้องทันที สบตากัน มุมนี้ใช้ได้!
"คุณหวง! อย่าบอกนะว่าผมไม่ได้เตือน คุณรีบเปิดกล้องบันทึกไว้เลย ไม่งั้นทีหลังอยากย้อนดูก็ไม่มีอะไรให้ดู!"
"......"
หวงเหยียนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องเชื่อฟังขนาดนี้...ไม่เพียงแต่เปิดกล้องบันทึก แต่ยังปรับความละเอียดให้สูงสุดอีก!
เขาถูกวางยาเข้าให้หรือเปล่านะ?
ทั้งคู่สวมชุดราตรีวุ่นวายอยู่ ส่วนหวงเหยียนยืนครุ่นคิดอยู่อีกมุมหนึ่งอย่างจริงจัง
จนกระทั่งห้องพักถูกประดับด้วยแถบผ้าสีสันสดใสหลากสี และบนแถบผ้าแต่ละเส้นก็มีรูปของเขาพิมพ์อยู่ พร้อมกับข้อความอวยพรวันเกิด...
ขอบคุณสัญชาตญาณตัวเองจริง ๆ! ที่ไม่ปล่อยให้พวกเขาอยู่ข้างล่าง!!!
...สีสันฉูดฉาดแบบนี้ เขาเคยเห็นบนบรรจุภัณฑ์เครื่องดื่มสูตรดั้งเดิมที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีเท่านั้น!
รูปบนนั้นมีทั้งภาพแคปหน้าจอจากการถ่ายทอดสดช่วงฝึกนักศึกษาใหม่ รูปแอบถ่ายตอนปกติที่ไม่มีใครรู้ว่าใครถ่าย รวมถึงเซลฟี่สี่คนที่ใส่หน้ากากด้วย...
"คลิก!"
คว้ามือไปไขกุญแจห้องพักจากด้านใน วันนี้ใครก็อย่าได้คิดเข้ามาอีก!
คิดว่าคงจะจบแค่นี้...
ใครจะคิดว่าหวังเทียนเวยจัดการอะไรบนสมองกลแสงไม่กี่ที เจียนจิ่งอวี่อีกฝ่ายก็กดวิดีโอคอลหาจางไหลลาโดยตรง
"จะฉายแล้วนะ!"
โฮโลแกรมสามมิติขนาดเท่าตัวจริงปรากฏขึ้นตรงหน้าหวงเหยียนกระทันหัน...