"โอ้?"
เจียนเซียนจำเด็กสาวคนนี้ได้ทันทีว่าเป็นหนึ่งในคนที่เจียนจิ่งอวี่เอารูปหมู่ทีมมาให้เขาดูบ่อย ๆ ถ้าไม่ผิดก็ควรจะเป็นอัจฉริยะนักบังคับหุ่นรบที่พลังเพิ่งอัปเกรดนั่น
"ม้า... แฮ่ก เทียนเวยเหรอ? สวัสดีจ้ะ"
"สวัสดีลุง!"
หวังเทียนเวยยิ้มหวานทักทาย
"คลิปที่ควรส่งฉันส่งไปหมดแล้ว เชื่อว่าพ่อแม่พวกเขาคงไม่นั่งเฉยแน่ ๆ ให้ลุงต้องกังวลใจด้วยนะคะ
แน่นอน ถ้าหลังจากนี้มีปัญหาเรื่องกฎหมายอะไร เราอาจต้องรบกวนปรึกษาลุงอีก!"
เจียนเซียนฟังแล้วพอใจ พยักหน้า
"อืม ตั้งแต่พวกเขาเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ต้องรับผิดชอบกับคำพูดของตัวเอง เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเองด้วย
มีอะไรให้จิ่งอวี่ตามหาลุงได้ตลอด... เออ หวงเหยียนหายไปไหน?"
ไม่ใช่งานวันเกิดของเขาหรอกหรือ? เด็กสองคนนี้ปากแข็ง ๆ จะจัดการเรื่องพวกนี้ไหวเหรอ?
เจียนจิ่งอวี่รีบเลื่อนกล้องไปอีกทาง
"คุณหวงกำลังตัดเค้กอยู่ครับ! เห็นไหมครับ เค้กใหญ่จนบังตัวเขามิดเลย!"
เจียนเซียนถูกเทคนิคการแพนกล้องของลูกชายตัวเองทำเอาหน้ามืดตามัว
"...เอางั้นก็เล่นกันเถอะ เทียนเวยช่วยลุงดูแลเขาด้วยนะ! แม้จะดีใจก็อย่าให้ดื่มเหล้าเยอะเกินไปล่ะ!"
"ได้ค่ะลุงเจียน! ลุงวางใจได้เลย พวกเราจัดการที่โต๊ะของกินแหละค่ะ!"
"ฮ่า ๆ ๆ เออ!"
ทุกคนกลั้นหายใจรอจนเจียนเซียนวางสายไป แล้วหนึ่งในนั้นก็รีบถามทันที
"หวังเทียนเวย เมื่อกี้ที่เธอพูดว่าส่งออกไปแล้วน่ะหมายความว่ายังไง?"
หวังเทียนเวยสีหน้าเรียบเฉยตอบ
"ความหมายตามตัวอักษรไง วางใจได้ กล้องเดียวจบ ไม่มีการตัดต่อ!"