ไม่มีเวลามาคิดว่าทีมที่ถูกทิ้งไว้ในแดนศัตรูคนเดียวจะเจออะไร ครั้งนี้บารีกับไทเลอร์ได้รู้ซึ้งเป็นครั้งแรกว่าคำว่า "เส้นตาย" มันเป็นยังไง...
"ไม่ได้...มีระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติหรอกเหรอ!?"
ไทเลอร์แนบตัวกับเบาะ ปรับการหายใจ แล้วเอ่ยถามอย่างยากลำบาก มองแมลงบนเกราะป้องกัน
หวังเทียนเวยเหลือบมองเขาผ่านกระจกหลังอย่างประหลาดใจ
"นายเคยเห็นหุ่นรบไหนมีระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติด้วยเหรอ?"
ฮิรานุมะ ยูโซ หน้าซีด เขารู้สึกได้ชัดว่าขาทั้งสองข้างกำลังสั่น...ไอ้เตี้ยนี่ขับ"ยานบิน"โดยไม่คิดชีวิตเอาเสียเลย!
มิน่าล่ะหวงเหยียนบอกว่าสัตว์ดาราไล่ตามพวกเขาไม่ทันแน่นอน?
ปัญหาคือยานพาหนะคันนี้มันขับด้วยมือล้วน ๆ ต่อให้เขาอยากใช้พลังจิตช่วยปรับเทียบก็ทำไม่ได้!
ได้แต่ร่ายเกราะพลังจิตครอบทับเกราะป้องกันสองชั้นอีกชั้น อย่าพลิกคว่ำเลยเด็ดขาด!
แต่พูดอย่างยุติธรรม ประสิทธิภาพมันดีกว่าที่พวกเขาขับหุ่นรบไล่หาตามปากถ้ำทีละอันเยอะอยู่
"เฮ้อ...ทางแยกที่สองข้างหน้า เลี้ยวซ้าย"
"รับทราบ!"
ยานบินเบี่ยงเข้าโค้งแคบ บารีหลับตาลงเสียเลย มือข้างหนึ่งเกาะขอบใต้เบาะแน่น!
วินาทีนั้น เหมือนเขากลับไปบ้านเกิด...
หลายคนไม่ได้กินอะไรมาจะแปดชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ในท้องกลับคลื่นไส้ไม่หยุด
ความเร็วแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ อย่างน้อยก็สลัดสัตว์ดาราทิ้งได้หมด สรุปคือตอนนี้เขาไม่มีแรงสู้แล้วจริง ๆ...พวกฉีหลินนี่กล้าหาญกันจริง ๆ!