เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น กลุ่มสามคนก็เริ่มคึกคักทันที
จางไหลลายังอยู่ที่หอพัก ดูท่าจะเพิ่งตื่นนอน ผมบนหัวยังยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง
เจียนจิ่งอวี่เพิ่งเคยเข้าร่วมการแข่งหุ่นรบเป็นครั้งแรก ตื่นเต้นจนแทบบ้า!
เมื่อคืนกลับมา หวังเทียนเวยบอกว่ามีธุระต้องจัดการ เขาเลยทนรอจนถึงเช้ากว่าจะโทรหานางได้
“ดูเร็ว! วันนี้ใช้กระบี่ยาวเล่มนี้ดีไหม? หรือจะใช้ขวานพลาสม่าอันนี้?”
หวังเทียนเวยหาวหนึ่งครั้ง ดื่มน้ำอุ่นไปหนึ่งแก้วถึงรู้สึกว่าสมองเริ่มปลอดโปร่งขึ้นมา
“อันไหนถนัดก็ใช้อันนั้น อย่าลืมเอาให้ไหลราหนึ่งอันด้วย”
“ได้! นายใช้ไหม?”
“ฉัน? ฮึ! พวกนี้ธรรมดาไป วันนี้ให้พี่ทำให้พวกนายได้รู้ว่าอาวุธเย็นของจริงเป็นยังไง!”
เมื่อคืนนางคิดอยู่นานว่าจะใช้อาวุธอะไรดี ยังไงตนก็ดูจะเป็นส่วนที่อ่อนที่สุดของทีม…
ถึงแม้ช่วงนี้จะฝึกฝนจนขับหุ่นรบได้คล่องแคล่ว ทำท่าต่างๆ ได้ และเคยชนะในการซ้อมต่อสู้เดี่ยวในห้องเรียนมาหลายครั้ง
แต่พอเป็นการแข่งจริง ก็ต้องเลือกอาวุธที่เหมาะกับตัวเองที่สุด และดีที่สุดให้คู่แข่งรู้สึกเกรงขาม!
คิดไปคิดมา รู้สึกว่าดาบกับกระบี่ที่ทำในคาบเรียนก่อนๆ ไม่ค่อยเหมาะสม…เลยอดนอนทั้งคืน ทำอาวุธที่ทั้งใช้งานได้จริงและมีความน่าเกรงขามออกมาด้วยมือ!
รับรองว่าวันนี้ในสนามแข่งจะต้องทำให้ทุกคนตะลึง!
จางไหลลาหลับตาครึ่งเดียว
“ให้ฉันถือดาบยาวสักเล่มก็พอ…”