หลังจากเจ้าหน้าที่ออกไป จางไหลลาก็อ่านกติกาให้ฟังหนึ่งรอบ ทั้งสามคนจึงนั่งเรียงกันบนโซฟาเปิดดูการถ่ายทอดสด
ตอนนี้บนสนามแข่งก็เป็นพวกหน้าใหม่เหมือนกับพวกเขา กล้องสแกนไปทั่วอัฒจันทร์ ผู้ชมแทบจะไม่มี
สนามแข่งเป็นแท่นสี่เหลี่ยมกว้างสามสิบเมตร รอบแท่นมีคูน้ำลึกสองเมตรครึ่ง ปูด้วยเบาะรองรับแรงกระแทก ตกลงไปแล้วห้ามโจมตีต่อ
ทั้งสนามถูกครอบด้วยเกราะป้องกันไว้ เพื่อคุ้มครองผู้ชมที่ดูการแข่ง
ถ้าเกราะป้องกันถูกชนอย่างรุนแรง การแข่งจะต้องหยุดพักหนึ่งนาที
ตอนนี้สองทีมที่แข่งขันรวมกันมีเจ็ดคน กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด
เจียนจิ่งอวี่ดูไปได้สักพักก็หมดความสนใจ หันไปเปิดสมองกลแสงของตัวเองแทน
การแข่งครั้งนี้ช่างไม่มีจุดให้ดูจริง ๆ โจมตีก็ไม่แม่น หลบก็ไม่ว่องไว สิบท่ามีอย่างมากเจ็ดท่าที่โดนเป้า ฝีมือเทียบกับตัวเองแล้วห่างกันมาก หุ่นรบก็ธรรมดามาก
"ถ้าเป็นระดับนี้หมด เราชัวร์แล้ว"
หวังเทียนเวยพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
ในเจ็ดคนนี้ อย่างน้อยสี่คนสู้เธอไม่ได้! ความมั่นใจพลุ่งขึ้นมาทันที!
จางไหลลาส่ายหัว
"นั่นต้องดูที่ดวง ฉันเมื่อวานเจอทีมหนึ่งแข็งแกร่งกว่าสองทีมนี้ทั้งคู่"
พูดจบก็มองว่าไม่มีอะไรให้อ้างอิงได้ สุดท้ายก็ลงมายืดเส้นยืดสายบนพื้นที่ว่างในห้องพัก
การแข่งจบลงอย่างรวดเร็ว ทีมที่มีคนมากกว่าเหลืออยู่สองคน ชนะสองต่อหนึ่ง
หน้าจอแสดงข้อความให้ไปที่ "โซนเตรียมพร้อม" เจียนจิ่งอวี่ลุกขึ้นยืน