สมาชิกคลาสเอทั้งสามคนถูกคัดออก
หวังเทียนเวยนอนอยู่บนเปลญวนมองไปรอบ ๆ บริเวณใกล้เคียงไม่มีอะไรเคลื่อนไหว น่าจะไม่ใช่ฝั่งของเธอ
จากภูเขาจวี่จี้นพระจันทร์ดูใหญ่โตเกินไป
หวังเทียนเวยฉีดสเปรย์กันยุงใส่ตัวสองสามที ปรับถุงนอนแล้วนอนต่อ
กว่าจะสว่างอีกนาน เธอต้องพักผ่อนให้เต็มที่เพื่อวันพรุ่งนี้
ในป่ามีเสียงนกและสัตว์วิ่งผ่านเป็นครั้งคราว มาพร้อมกับสายลมเบา ๆ คนบนเปลญวนค่อย ๆ หลับลึก
คนอื่น ๆ ในคลาสเอสไม่ได้ใจใหญ่แบบนี้
ในทีมของหนุ่มหน้าลูกชิ้น นักเรียนที่รับหน้าที่เฝ้ายามช่วงหลังเที่ยงคืนหลายคนถอนหายใจแล้วเปิดม่านเต็นท์ออกมา หัวหน้าทีมหนุ่มทำหน้างง ๆ
"ยังไม่ถึงเวลาเปลี่ยนเวรเลย พวกนายไม่นอนออกมาทำไมกัน?"
หลูไป๋สีหน้าหดหู่ตักน้ำร้อนให้ตัวเอง". . . นอนไม่หลับ คลาสเอมีคนถูกคัดออก?"
"อือ แต่ไม่เกี่ยวกับพวกเรา"
"เฮ้อ . . . เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนดี วันนี้แม้แต่เตียงไม้ก็ไม่มี
ถุงนอนไม่มีความดันเหมือนห้องนอนหลับ ไม่กันเสียงด้วย ได้ยินเสียงแอบแฝงข้างนอกตลอด . . . ฉันพยายามสุดใจแล้ว"
สมาชิกอีกคนพูดเสริม
"ฉันก็กังวลว่าจะมีสัตว์กลายพันธุ์หรือสัตว์ดาราโจมตี ยิ่งคิดยิ่งตาสว่าง . . ."
หัวหน้าทีมหน้าลูกชิ้นชื่อลู่เซียว ได้ฟังคำพูดของสมาชิกแล้วก็เงียบไป
วันนี้เรียกว่าหนักไม่น้อย ทั้งเดินทัพ ทั้งต่อสู้ . . . เขายังคิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าทีม นอนทีหลังก็ไม่เป็นไร เลยให้สมาชิกนอนก่อน ใครจะรู้ว่าทุกคนนอนไม่หลับ?