แสงแรกของยามเช้าสาดต้องใบหน้า หวังเทียนเวยตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ยกมือขึ้นดูนาฬิกา 6:15... นี่มันสายแล้วนี่!
เมื่อวานเหนื่อยมากเกินไป เธอไม่คิดว่าตัวเองจะหลับลึกได้ขนาดนี้!
มองลงมาจากที่สูงรอบๆ ดี ยังไม่มีใครเห็นเธอ
บนเปลญวนยืดเส้นยืดสาย ขยับแข้งขยา กิจกรรมแรกหลังตื่นนอน—เก็บเปลญวน แล้วปีนลงจากต้นไม้
ลากกระเป๋าเป้ที่ซ่อนไว้เมื่อคืนออกมา แล้วกินไข่นกที่เหลืออีกสองฟอง
น้ำในกระติกน้ำร้อนยังอุ่นอยู่หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน หวังเทียนเวยก็ดื่มน้ำหนึ่งคำ กินไข่นกหนึ่งคำ ถือว่าอิ่มไปได้ครึ่งท้อง
สุดท้ายทิ้งเปลือกไข่ ปรับพื้นที่ก่อไฟให้เรียบ ขว้างก้อนหินทิ้งไปไกล แล้วสะพายเป้ใหม่
ได้เวลาไปดูกับดักจับปลาว่ามีปลาหรือไม่
คอมเมนต์สดในห้องถ่ายทอดสดกลับมาคึกคักอีกครั้ง
"เช้าแล้ว! ทุกคน! รุ่นน้องตื่นแต่เช้ามาทำอะไรแล้วนะ?"
"ช่วยด้วย ฉันตื่นได้เพราะสมองกลแสงสั่นเท่านั้น! รุ่นน้องไม่ต้องเข้าเรียนเช้ายังตื่นได้ขนาดนี้!?"
"กลางคืนในป่านอนไม่หลับใช่ไหม?"
"ไม่ต้องพูดแล้ว... ฉันตั้งนาฬิกาปลุกเป็นไฟฟ้าช็อต"
"คนข้างหน้าเป็นคนใจเด็ดจริงๆ!"
"เหมือนเห็นดาวเด่นแห่งการแข่งขันรุ่นใหม่ถือกำเนิด..."
"ฉันแค่อยากรู้ว่ากับดักนั่นจับปลาได้หรือเปล่า!"
หวังเทียนเวยก้าวเบาๆ มาถึงที่วางกับดักจับปลาเมื่อวาน ดึงถุงน้ำออกมา เติมน้ำที่ใช้ไปเมื่อวานให้เต็ม