ก่อนเปิดเทอม หวังเทียนเวยยังมีอีกเรื่องที่ต้องทำ นั่นคือการจัดการผมและเล็บของตัวเอง
กฎข้อแรกของโลกวันสิ้นโลก: ยิ่งทำตัวกลมกลืนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอยู่รอดได้นานเท่านั้น!
ผมสีเงินขาวก็สะดุดตาแล้ว ยังมีรากผมสีดำโผล่ขึ้นมา ยิ่งดู"อินเทรนด์"เข้าไปใหญ่... ไม่เป็นผลดีต่อการเนียนอยู่รอดของเธอเลย
ร่างเดิมมีร้านเสริมสวยประจำอยู่ร้านหนึ่ง ไม่ไกลจากบ้านนัก พอดีจะได้ลองยานบินรุ่นใหม่ที่เพิ่งได้มาด้วย
แต่พอจะออกเดินทางจริงๆ หวังเทียนเวยก็ยังอดกังวลไม่ได้
ถึงแม้จะเคยฝึกวิธีขับยานบินในห้องจำลองสมองกลอัจฉริยะมาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าควรหาคนมาสาธิตให้ดูจริงๆ สักครั้ง...
นางจึงไปเคาะประตูห้องของหวังไคอวี่ด้วยตัวเอง
"...ก็เป็นแบบนี้แหละ นายจะไปด้วยกันไหม?"
หวังไคอวี่ที่ได้ยินหวังเทียนเวยขอให้ตัวเองไปเป็นเพื่อนทำผมถึงกับพูดไม่ออก
"เหอะ"
...พี่สาวเขาเพี้ยนไปแล้ว
เขาจะไปย้อมผมสีขาวนั่นกับนางได้ยังไงกัน!?
"ไม่ไป!"
แต่คำพูดเพิ่งจะออกจากปาก มือก็รู้สึกถึงสมองกลแสงที่สั่นสะเทือนขึ้นมาหนึ่งครั้ง
อ่านข้อความจบแล้ว หวังไคอวี่เบิกตากว้างขึ้นชั่วขณะ
"ผมล้อเล่นน่า! จะไม่ไปได้ยังไง? ไปเดี๋ยวนี้เลย!"
หวังอี้ที่เดินผ่านโถงทางเดินและได้ยินบทสนทนาของพี่น้องสองคนครบถ้วน เอามือไขว้หลังไว้ ท่าทางภาคภูมิอย่างที่ใครเห็นก็รู้
พี่เทียนเวยกว่าจะอยากจะปรับความเข้าใจกับน้องชายแท้ๆ ไอ้เด็กนี่กลับไม่รู้จักดีชั่ว!?
เป็นน้องไม่ยอมไปเป็นเพื่อน แล้วจะให้ใครไปเป็นเพื่อน!?
โชคดีที่แค่ให้เงินเล็กน้อยก็จัดการได้แล้ว! ไอ้เด็กเวร มาสู้กับเขาเรอะ?
ก็ไม่เข้าใจว่าผมขาวๆ นั่นมันสวยตรงไหน!?
ผมดำประจำตระกูลของตระกูลพวกเขาทั้งเงา ทั้งสวยขนาดไหนเชียว!
กลับมาถึงห้อง หวังอี้อดไม่ได้ที่จะใช้มือลูบผมตัวเอง...