ทั้งสี่คนในครอบครัวนั่งปรึกษากันอยู่นาน ในที่สุดหวังเทียนเวยก็ตัดสินใจย้ายไปเรียนที่โรงเรียนนายร้อยคีหลิน
โรงเรียนนายร้อยแห่งนี้เป็นสถาบันเก่าแก่ ตั้งอยู่บนดาวซัวโม่ ก่อตั้งมานานกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบปีแล้ว
เหตุผลที่เลือกโรงเรียนนายร้อยแห่งนี้ก็ง่ายมาก
ที่นั่นมีคณาจารย์ที่แข็งแกร่ง ครูทุกคนล้วนเป็นทหารที่ปลดประจำการจากแนวหน้า โดยเฉพาะสาขาวิชานักบังคับหุ่นรบที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ!
และไม่มีระบบคัดออก นักเรียนทุกคนที่สอบติดก็สามารถเรียนอย่างสงบจนจบการศึกษาได้
ที่สำคัญที่สุดคือ ในครอบครัวที่พวกเขารู้จัก ไม่มีลูกของใครเรียนที่โรงเรียนนายร้อยแห่งนี้เลย!
เฉิงอินและหวังอี้คิดคำนวณไว้มากมาย
เมื่อลูกสาวมีความคิดเช่นนี้ ก็ส่งเธอไปที่ที่ไม่มีใครรู้จักเพื่อเริ่มต้นใหม่ดีกว่า!
บางทีบนดาวซัวโม่อันห่างไกลอาจไม่มีใครเคยได้ยินเรื่องของลูกสาว และจะได้ไม่มีอคติเหมารวมใส่เธอ
เทียนเวยจะได้มีเพื่อนที่นั่น และปรับนิสัยตัวเองบ้าง... ส่วนเรื่องเรียนจะได้ผลแค่ไหน พวกเขาไม่สนใจแล้ว!
ขอแค่ลูกสาวสุขภาพดี มีความสุข เติบโตเป็นผู้ใหญ่ และไม่ดันทุรังอีกต่อไป อะไรก็ดีกว่าหมด!
ต่อให้สุดท้ายเป็นนักบังคับหุ่นรบไม่ได้ ก็ยังกลับมาสืบทอดบริษัทของครอบครัวได้ไม่ใช่หรือ!
บริษัทอี้ต้าเทคโนโลยีตอนนี้ยังถือเป็นบริษัทหัวแถวด้านสารอาหารเหลวของสหพันธ์อยู่เลย เทียนเวยคงไม่รังเกียจหรอก
หลังจากยืนยันการย้ายโรงเรียนแล้ว ทั้งครอบครัวก็เริ่มวุ่นวาย
หวังเทียนเวยรีบแก้ไขความประสงค์ของตัวเอง ในใจก็โล่งอกไปเปล่งหนึ่ง...