“มิน่าล่ะ ระหว่างทางถึงไม่เจอสัตว์ตัวอื่นเลย……”
“มิน่าล่ะระหว่างทางถึงไม่เห็นสัตว์ตัวอื่นเลยสักตัว...”
หวังเทียนเวยเพ่งกล้องส่องทางไกลสบตาสัตว์ประหลาดที่อยู่ห่างออกไปห้าร้อยเมตร ที่แท้ก็มีสัตว์ดาราอยู่แถวนี้เอง...
อากาศในสหพันธ์ใส่วัตถุเจริญเติบโตไว้ด้วยหรือไง? ถึงกับต้องทำให้สัตว์ดาราสูงขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วทำไมถึงเบียดบังเฉพาะเธอคนเดียว!?
จะบอกว่าทำไมถึงแน่ใจว่านั่นคือสัตว์ดารา ไม่ใช่สัตว์กลายพันธุ์เฉพาะถิ่นของดาวซัวโม่?
ก็จากผลการอัดความรู้ช่วงที่ผ่านมาของเธอ——พืชและสัตว์กลายพันธุ์จากรังสีบนดาวต่างๆ แค่เพิ่มคุณสมบัติบางอย่างบนพื้นฐานเดิมเท่านั้น
อย่างเช่นเถาวัลย์ อีกา และค้างคาวเมื่อวานนี้ ถึงแม้พลังโจมตีจะแข็งแกร่งขึ้น แต่โดยรวมแล้วหน้าตาเหมือนกับพืชสัตว์ปกติทั่วไปที่เธอเคยเห็นในชาติก่อนไม่ผิดเพี้ยน
แต่เจ้าสิ่งที่เหมือนหมาป่าแต่ไม่ใช่หมาป่าในกล้องนี่... อย่าว่าแต่ดวงตาสีแดงสดที่ไม่มีรูม่านตา ราวกับซอมบี้ระดับสูงนั้นเลย
แค่ความสูงประมาณสามเมตร ลายรังผึ้งบนหน้าผาก และขนสีเข้มที่ขยับได้เองทั้งที่ไม่มีลม
“เฮ้อ...”
หรือว่ายุคห้วงดารานี้ จะมีสัตว์ฝึกจนกลายเป็นปีศาจได้ด้วย?
หวังเทียนเวยยืนนิ่งอยู่กับที่ตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่สบตากับสัตว์ดารา ไม่ได้ขยับอีกเลย พยายามจะทำตัวกลืนไปกับสภาพแวดล้อม
แต่สายตาของอีกฝ่ายจ้องมาทางนี้ตลอด น้ำลายที่มุมปากไหลย้อยยาวสามฉื่อโดยไม่รู้ตัว สายตาเริ่มหันเหทิศทางเข้ามาทางเธอ...
จะหลอกตัวเองต่อไปไม่ได้แล้ว หวังเทียนเวยกอดปืนไว้แน่นแล้วหันตัววิ่งหนี!
ต่อให้เตรียมใจไว้แล้วก็เถอะ แต่ตอนนี้ก็อดสบถในใจไม่ได้ โรงเรียนไหนกันจะจับสัตว์ดาราสูงเกือบสามเมตรมาให้เด็กใหม่เก็บคะแนน!?