“ฉันขอบอกปฏิเสธสิ่งนี้……”
หวงเหยียนกำผ้าในมือแน่น ครั้งแรกที่รู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง
“เป็นอะไรไป หวงหัวหน้า คุณไม่ชอบเหรอ งั้นดูสิว่าพวกเรามีอันไหนที่คุณชอบ เราสามารถแลกกับคุณได้นะ”
หวงเหยียนเหลือบตามองรอบหนึ่ง
ม้าลายปากเบี้ยวตัวหนึ่ง หมีคำรามหนึ่งตัว ปลาทองโง่ๆ ตัวหนึ่ง ช่างเถอะ ทุกอันมันเหมาะกับพวกเขามากเกินไป……
“ทำไมพอถึงฉันกลายเป็นตัวเหลืองไปได้?”
“ร้านค้าบอกว่าเหลือแค่อันที่เป็นสีเหลืองน่ะ ดูสิมันยังทำหัวใจและขยิบตาให้ด้วยเลย สวยจะตาย!”
หวังเทียนเวยแนะนำอย่างจริงใจ จะบอกไปไม่ได้เด็ดขาดว่าตัวเองซื้อล่วงหน้าไว้แล้ว!
ตอนสั่งซื้อไปเห็นอันนี้พอดี คิดว่ามันเหมือนหวงเหยียนมากเลยจัดการซื้อมา ตั้งใจไว้ว่าถ้าไม่ไหวจริงๆ จะเอาไว้เป็นของขวัญวันเกิดให้เขาซะด้วยซ้ำ
หวงเหยียนถอนหายใจยาว ๆ ลางสังหรณ์ว่าอนาคตของตัวเองดูเหมือนกำลังวิ่งไปในทิศทางที่คาดไม่ถึง ราวกับม้าลายที่หลุดจากบังเหียน เหวี่ยงกีบวิ่งสุดแรง……
“ไม่ใส่หน้ากาก แล้วเดี๋ยวถูกจำหน้าได้นะ……”
เจียนจิ่งอวี่เตือนอีกครั้ง
“……”
หวงเหยียนหลับตาลง เก็บถุงคลุมหัวใส่ไว้
“……ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้จำได้แล้วใช่ไหม กลับไปเตรียมของกันเถอะ”
“เรื่องง่ายๆ แบบนั้น ฉันเตรียมที่นี่ได้เลย! พอดีฉันทำเสร็จพอดี จะให้ดู พวกคุณยุ่งกันไปก่อนได้เลย! ไม่ต้องห่วงฉัน!”
หวังเทียนเวยเลือกที่ว่างตรงมุมหนึ่ง ดึงโต๊ะทำงานออกมาจากปุ่มมิติ ลงมือทำงานทันทีโดยไม่พูดพล่าม เงาหลังดูขยันขันแข็ง ท่าทางมีแววเป็น “ช่างใหญ่” อยู่ไม่น้อย……
‘ทำไมเธอถึงพกโต๊ะทำงานของนักบังคับหุ่นรบติดตัวไปด้วยได้นะ!?’
เรื่องช็อกในวันนี้มีมากเกินไปแล้ว หวงเหยียนรู้สึกว่าตัวเองต้องพักสมอง……