เดิมทีเป็นการแข่งขันสามต่อสาม ตอนนี้กลายเป็นสี่ต่อสี่ ทั้งสองทีมต่างสวมใส่หุ่นรบของตัวเองในโซนเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว
จอใหญ่เริ่มฉายโปรไฟล์ของทั้งสองฝ่าย เจ็ดคนก่อนหน้านี้ต่างคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี พอฉายมาถึงหวงเหยียน บนจอคนที่สวมถุงคลุมหัวรูปพังพอนยืนกอดอกเอียงคอ
"ต่อไปคือสมาชิกใหม่ของภัยหัวใจฉีหลิน — อย่ากลัวไป พ่อนายคุ้มครองให้เอง!"
ชื่อแบบนี้ประกอบกับถุงคลุมหัวสุดกวน ยิ่งใหญ่โตถึงขีดสุด!
ทีมของหวังเทียนเวยพากัน"หอนหมาป่า"ให้กำลังใจหวงเหยียน
สมาชิกของ"กองโจร"เริ่มคุ้นเคยกับสไตล์ของ"ภัยหัวใจฉีหลิน"แล้ว
"พวกเขาเพิ่มสมาชิกใหม่ด้วยเหรอ? เป็นผู้บัญชาการเหมือนกันรึเปล่า?"
"เดาว่าน่าจะใช่ แต่ต่อให้เพิ่มคนมาก็ชนะไม่ได้อยู่ดี"
"ทุกครั้งที่เห็นรูปกับชื่อพวกเขา ฉันก็อยากจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น... เอาให้สักปัง!"]
ผู้บัญชาการหัวเราะเบา ๆ
"อีกฝ่ายก็แค่อยากยั่วโมโหเรา ไหน ๆ สองแมตช์ก่อนหน้าก็เกือบโดนพวกเราทำโมโหตายอยู่แล้ว"
"ฮึ! ช่างเถอะ แมตช์นี้จะลากให้พวกเขาแพ้ให้ได้!"
"อือ ใช้แผนถ่วงเวลาเหมือนเดิม ลากปลาทองไว้ อีกสองคนไม่น่ามีปัญหาอะไร ถ้าคนใหม่อันนั้นเป็นผู้บัญชาการ พลังต่อสู้คงไม่สูงอะไร ไม่มีอะไรต้องกลัว!"
"ได้!"
ประตูใหญ่ด้านหน้าค่อย ๆ เปิดออก หุ่นรบฉีหลินสี่เครื่องต่างอบอุ่นร่างกายแล้วเดินเข้าไปข้างใน
ทีมได้เสาหลักมา จิตใจของหวังเทียนเวยทั้งสามคนไม่เคยสงบมั่นคงเท่านี้มาก่อน!
เสียงเอฟเฟกต์ตอนออกสนามผสมกับเสียงปรบมือเชียร์จากผู้ชมใต้เวที ทำให้หวงเหยียนรู้สึกเสียวแปลบจากก้นกบขึ้นไปจนถึงกระหม่อมอย่างประหลาด...