หวงเหยียนหลับยาวตลอดทั้งวันทั้งคืน ถูกสัญญาณเตือนจากสมองกลแสงสั่นจนตื่นอีกทีก็บ่ายวันถัดไปแล้ว
"ตรวจพบผู้บุกรุกในที่พักของคุณ!!!"
"?"
ใครจะบุกอพาร์ตเมนต์นี้กัน?
"ปัง ปัง ปัง!"
"กรุณากดกริ่ง! หากพบการบุกรุก จะเปิดใช้โหมดช็อตไฟฟ้าทันที!"
ประตูอพาร์ตเมนต์ถูกทุบดังปังๆ ล็อกอิเล็กทรอนิกส์หน้างานส่งเสียงเตือน!
เสียงทุบประตูหยุดลงในที่สุด ตามด้วยเสียงกริ่งดังไม่หยุด "ดิงดอง! ดิงดอง!"...
หวงเหยียนขยี้ตาลุกขึ้น เปิดจอภาพวงจรปิดบนสมองกลแสง
ใบหน้าที่คุ้นเคยสามคนเบียดกันอยู่หน้าประตู คนตัวเตี้ยที่ยืนหัวแถวหันมาตรงกล้องพอดี
"หัวหน้าหวง! หัวหน้าหวง! เปิดประตูเร็ว! อย่าหลับต่อเลย!"
"...พ่อบ้าน เปิดประตู"
"ครับ!"
ประตูเปิดกระทันหัน ทั้งสามคนทะลักเข้ามา
หวังเทียนเวยมองเห็นหวงเหยียนในชุดนอนแล้วตาค้าง
"บอกแล้วว่าเขาอยู่บ้าน! จัดการ!"
เจียนจิ่งอวี่พุ่งตัวเข้าไปกอดขาซ้ายของเขาทันที หวังเทียนเวยฉวยจังหวะกอดขาขวา!
จางไหลลาต่อสู้ในใจอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ทำตามแผนเดิม ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังแล้วเริ่มร้องไห้ปลอม
"ฮือๆๆ~"
"หัวหน้าหวง!! ท่านพ่อหวง!! ช่วยด้วย!!"
เจียนจิ่งอวี่ตะโกนสุดเสียงเหมือนร้องไห้หน้าศพ
หูของหวงเหยียนสั่นจนเจ็บ ก้มลงมอง หวังเทียนเวยน้ำตาคลอ
"ท่านพ่อหวง! ช่วยลูกๆ ด้วย! ลูกๆ หมดหนทางแล้ว!!"