ในบรรดาแปดทีม มีเพียงฉีหลินเท่านั้นที่มีสไตล์ไม่เหมือนใคร
ทันทีที่ลงจากยานบิน
“วู้ฮู้! ลมร้อนที่คุ้นเคยแบบนี้!!”
“อุณหภูมิที่ร้อนจนเท้าแทบไหม้!!”
“ทรายสีดำดูหดหู่ชะมัด...”
“แปดโมงเช้า อุณหภูมิพื้นผิวสูงกว่าดาวซัวโม่อีก แต่ตอนเย็นน่าจะลงไปอาบทรายได้...”
ทั้งสี่คนถอดผ้าปิดตาออก แล้วรีบเตรียมอุปกรณ์ป้องกันก่อนจะเริ่มสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว
เม็ดทรายใต้เท้าละเอียดกว่าเดิม พอลมพัดมาก็มีโอกาสสูดเข้าไปได้มากกว่า
เพิ่งแปดโมงเช้า อุณหภูมิก็พอๆ กับตอนสิบเอ็ดโมงในทะเลทรายของดาวซัวโม่แล้ว... ที่บ้าเอ๊ยแบบนี้ไม่เหมาะกับมนุษย์ให้อยู่อาศัยจริงๆ!
มองออกไปเห็นแต่เนินทราย ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย ห่างจากพวกเขาไปร้อยเมตรมีป้ายสีเหลืองปักอยู่ บนนั้นเขียนว่า “อันตราย! เหมือง!”
“คุณหวง ไปทางไหน!?”
หวงเหยียนใช้แว่นกันแดดสังเกตแผนที่ที่เพิ่งได้รับมาอย่างละเอียด ผ่านไปครู่หนึ่งก็ชี้ไปทางหนึ่ง
“ทางนั้น”
“ได้เลย! ไปกัน!”
หวังเทียนเวยพูดจบก็ปล่อยหุ่นรบออกมาทันที
มองไปทางไหนก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุดของที่นี่ ถ้าเดินเท้ากันจะต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่!?
“ผึ้งน้อย” บันทึกภาพรอบทิศสามร้อยหกสิบองศา
ทันทีที่หุ่นรบทั้งสี่ตัวปรากฏตัว ผู้คนในห้องถ่ายทอดสดก็ฮือฮากันลั่น!
“เท่ชะมัด...”
“ใครมีเครื่องสแกนบ้าง? ดูออกไหมว่าเป็นระดับไหน?”
“ระดับสูงเกินพิกัดทั้งนั้นเลยเหรอ!? ฉันจะสู้ตายกับพวกคนรวยพวกนี้!!!”
“หุ่นรบเลียนแบบชีวภาพระดับสูงเกินพิกัด? โครงการใหม่ของไท่เหอเหรอ!? ใครรู้ราคาช่วยบอกที จะได้เลิกหวัง!”
“ฉันเป็นสมาชิกวีไอพีสูงสุดของไท่เหอนะ! ยังไม่เคยเห็นหุ่นรบแบบนี้มาก่อนเลย!? สั่งทำพิเศษให้คุณชายของพวกเขาโดยเฉพาะสินะ!?”