เฉาหาวและฟูหมานลี่ได้รับแจ้งตั้งแต่เช้าตรู่ให้ไปรวมตัวกันที่ห้องประชุมของเขตทหาร เพื่อร่วมกันดูการถ่ายทอดสดการแข่งขัน
พอมาถึงก็พบว่าครูผู้ดูแลจากโรงเรียนทหารทั้งหกแห่งอยู่กันครบ แถมยังมีผู้บังคับบัญชาระดับสูงจากหลายเขตทหารเดินทางมาด้วย
“ผู้บัญชาการตาน!”
“ผู้บัญชาการตาน!”
ตานหยวนเทา ผู้บัญชาการเขตทหารที่หนึ่ง เพิ่งจะทักทายไลล่า อาจารย์จากโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งเสร็จ หันกลับมาก็เห็นลูกน้องเก่าสองคนของตัวเอง ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ฟูหมานลี่! เฉาหาว! ไม่เจอกันนาน นี่ตามฉีหลินมาหรือ? ช่วงนี้อยู่ดาวซัวโม่เป็นยังไงบ้าง?”
“สบายดีครับ ต้องขอบคุณท่านผู้บัญชาการที่ยังคิดถึง!”
“พวกเราพานักเรียนมาแข่งลีก วันนี้ท่านว่างด้วยหรือครับ!?”
“ฮ่าๆ เพิ่งว่างจากงานพอดี เลยแวะมาดูพวกเด็กๆ ซะหน่อย ได้ยินว่าพวกนายทีมเมื่อรอบที่แล้วทำผลงานได้เด่นมาก? มีคนอัปเกรดด้วยสองคน?”
“บังเอิญจริงๆ ครับ! พวกเด็กๆ ฝึกซ้อมกันอย่างหนักทั้งเรียนทั้งซ้อม”
ตานหยวนเทาอ่านความภาคภูมิใจออกจากสีหน้าของลูกน้องเก่าคนนี้
“แกนี่... เริ่มจะมีทีท่าเป็นครูอาจารย์บ้างแล้วนะ
ขาเป็นยังไงบ้าง? ยังเจ็บเหมือนเมื่อก่อนไหม? ได้ยินว่าช่วงนี้มีเทคโนโลยีใหม่ออกมา แกไปลองดูได้นะ”
“เฮ้อ ขาเหล็กก็ใส่ไปแล้ว จะเจ็บได้อีกแค่ไหนกัน
ขาเทียมชีวภาพน่ะผมไม่สนใจหรอก ไม่มีกล้ามเนื้อแม้แต่นิดเดียว ดูไปดูมาก็เหมือนขาคนอื่นติดมาบนตัว...”
ตานหยวนเทายกกำปั้นทุบไหล่เฉาหาวเบาๆ