ไม่ว่าคนภายนอกจะคิดอย่างไร หวังเทียนเวยกับพวกก็ขับหุ่นรบเคลื่อนไปตามเส้นทางที่หวงเหยียนบอกไว้แล้ว
ที่นี่รังสียูวีแรงพอ อุณหภูมิสูงพอ พลังงานแสงอาทิตย์ก็เต็มเปี่ยม ดังนั้นพวกเขาไม่จำเป็นต้องตระหนี่พลังงานเลยแม้แต่น้อย
เจียนจิ่งอวี่อยู่หน้าสุดนำทางสำรวจ
“อุณหภูมิพื้นผิวเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้ถึงห้าสิบแล้ว! โชคดีที่เราไม่ต้องเดินเท้าไปข้างนอก...”
หวงเหยียนขึ้นไปบนที่สูงสำรวจภูมิประเทศ เทียบกับแผนที่แบบง่ายในมือ
“เดี๋ยวจะสูงขึ้นอีก อุณหภูมิสูงสุดของดาวคาชีเล่อจะแตะหกสิบ อุณหภูมิพื้นผิวคาดว่าน่าจะถึงเจ็ดสิบหรือแปดสิบ”
“ย่างคนทั้งเป็นเลย!? พี่ม้า หุ่นรบเราไหวไหม?”
“ไม่ต้องห่วง เมื่อวานฉันตรวจอุณหภูมิแล้วก็เปลี่ยนน้ำยาหล่อเย็นใหม่ ระบบระบายอากาศก็ทำความสะอาดแล้ว!”
เสียงที่ทำให้คนอุ่นใจของหวังเทียนเวยส่งผ่านช่องสื่อสารมา หวงเหยียนจึงลดระดับลงมาให้อยู่ในความสูงเท่ากับคนอื่นในที่สุด
“ถ้าเจอสัตว์ดารา เดี๋ยวฉันกับไหลลาออกก่อน หุ่นรบของเราสองคนยังต้องปรับจูนกันอีก อาวุธก็ต้องทำความคุ้นเคยอีกหน่อย”
หวงเหยียนพูดจบ เจียนจิ่งอวี่ยังไม่ทันเปิดปาก หวังเทียนเวยก็รีบพูดขึ้นอย่างร้อนใจ
“มีฉันด้วย! ฉันไม่ได้ฝึกวิชาร่างกายมาเจ็ดวันแล้ว ต้องรีบฟื้นฟู!”
การแข่งครั้งนี้ทุกคนขับหุ่นรบของตัวเอง ไม่มีชุดนักเรียนไว้หลอกคนอื่น ในทะเลทรายก็ไม่มีที่กำบังมากนัก ยิ่งไม่มีหล่มโคลนให้เธอนอนด้วย!
ถึงคนจะน้อยแต่พื้นที่กว้าง แต่ถ้าเจอกันจริง ๆ ก็ต้องชนกันตรง ๆ!