“ดูเร็ว! นี่คือหุ่นรบลำแรกของฉัน!!”
หวังเทียนเวยรอเวลาก่อนเข้าเรียน แล้วก็แชร์รูปรถที่ตัวเองถ่ายไว้ลงในกลุ่มครอบครัวด้วยความสะดวกใจ
กลุ่มนี้เพิ่งจะสร้างเมื่อสองวันก่อน ตอนแรกตั้งชื่อไว้ว่า “บ้านตระกูลหวังฝั่งตรงข้ามนั่น”
พออธิบายให้หวังไคอวี่ฟังแล้วโดนเขาตำหนิว่าไม่เป็นมงคล ก็เลยเปลี่ยนเป็น “ครอบครัวคุณภาพสูง”
“เทียนเวยของเราส่งรูปรถมาแล้ว! ดีมากเลย สีก็สดใส เหมาะกับเธอที่สุด!”
เฉิงอินเพิ่งปิดการประชุมทางไกลไป เห็นข้อความในกลุ่ม ความเหนื่อยล้าก็หายไปทันที
“แม่ หุ่นรบที่โรงเรียนแจกให้มันเหมือนกันหมดนี่นา... นี่คือหุ่นรบของโรงเรียนเรา [รูปภาพ]”
โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งเพิ่งเปิดเทอมก็แจกหุ่นรบให้ทันที
แต่ตอนนั้นหวังเทียนเวยยังอยู่บนเขาคนเดียว เธอก็เลยไม่รู้สึกว่ามีอะไรต้องโอ้อวด
แต่พอเห็นท่าทางเย่อหยิ่งในกลุ่ม หวังไคอวี่ก็ทนไม่ไหว เลือกรูปหุ่นรบตัวเองสองสามใบส่งขึ้นไป
“[รูปภาพ][รูปภาพ]ใครบ้างไม่มีกัน?”
“นายเป็นหุ่นรบหนัก! ฉันเป็นหุ่นรบกลางนะ~”
หวังไคอวี่มองเครื่องหมาย “~” นั้นอย่างไร้ซึ่งความพอใจ...
นี่มันประชดฉันเหรอ? ไม่ใช่ใช่ไหม?
เธอแค่หุ่นรบกลางระดับบี เอาอะไรมาประชดระดับเอสของฉันได้!?
หวังอี้ก็เข้ามาร่วมวงด้วย
“นี่คือหุ่นรบลำแรกของเทียนเวยเรานะ! ทำไมไม่มีรูปรวมกันสักใบล่ะ?”
“มีสิ! [รูปภาพ]”
ในรูป หวังเทียนเวยสวมชุดนักเรียนโรงเรียนทหารฉีหลินยืนอยู่ข้างหุ่นรบของตัวเอง สูงยังไม่ถึงหน้าแข้งของหุ่นด้วยซ้ำ มือหนึ่งเท้าสะโพก อีกมือหนึ่งชูสองนิ้วข้างดวงตา ยิ้มสดใสมาก!