เริ่มเรียนอย่างเป็นทางการได้ไม่นาน หวังเทียนเวยก็ได้ฉายาใหม่ในสาขานักบังคับหุ่นรบอีกหนึ่งชื่อ เรียกว่า "หวังสองวัน"
ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไรในวิชาเอก ไม่เกินสองวัน! ต่อให้เธอไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมด เธอก็จะยกระดับความก้าวหน้าของตัวเองให้ถึงค่าเฉลี่ยของห้องให้ได้
เพื่อนร่วมชั้นจากที่เคยตกใจ ทึ่ง ตอนนี้ชินชาไปแล้ว ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน... ไอ้คนนี่ไม่ใช่คนจริง ๆ นี่นา...
ราคาที่ต้องจ่ายคือรอยคล้ำใต้ตาที่ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
แต่แค่ผ่านสุดสัปดาห์ไป แม้แต่รอยคล้ำใต้ตาก็ยังถูกรีเซ็ตได้ เพราะเธอ learned การใช้ "แคปซูลทางการแพทย์" หลากหลายวิธี!
สัปดาห์ละครั้งช่วยบรรเทาความเมื่อยล้าของดวงตาและร่างกายได้ และยังมีฤทธิ์ซ่อมแซมรอยฟกช้ำได้ด้วย!
โรงเรียนจริง ๆ แล้วมีห้องพยาบาลประจำโรงเรียน แต่คนเยอะเกินไป! เธอจัดตารางเวลาแน่นทุกวัน ไม่มีเวลาว่างไปนอน
แต่สุดสัปดาห์ไม่เหมือนกัน สุดสัปดาห์เธอจะปรับตารางเรียนเล็กน้อย ฉวยโอกาสช่วงเช้าที่เดินเล่น แวะมาที่โรงพยาบาลสักที
ถ้าโรงพยาบาลหน้าโรงเรียนคนเยอะก็ขับยานบินไปที่ไกล ๆ หน่อย ยังไงการปรับตัวเข้ากับสังคมก็เป็นวิชาบังคับอีกวิชาหนึ่ง
เวลาหนึ่งเดือนก็ผ่านไปอย่างวุ่นวาย
โรงเรียนประเมินจากผลการฝึกนักศึกษาใหม่และพฤติกรรมในช่วงสามสิบวันนี้ แล้วคัดเลือกหุ่นรบที่เหมาะสมที่สุดให้พวกเขา
และวันนี้ก็คือวันแจกหุ่นรบ!
เหล่านักศึกษาใหม่มารวมตัวกันที่ลานกว้าง พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น ในที่สุดก็จะมีหุ่นรบเป็นของตัวเองได้สักที! สอบติดโรงเรียนทหารก็เพื่อช่วงเวลานี้แหละ!
หวังเทียนเวยก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน
"อาจารย์บอกว่าพอหุ่นรบของเราลงมา จะพาเราแยกชิ้นส่วนก่อน! หลังจากนั้นก็จะได้ดัดแปลงและติดตั้งได้! ฉันรอวันนี้มานานแล้วล่ะ"