หลังจากแพทย์จากไป คนนอกห้องทั้งหกก็พรั่งพรูกันเข้ามาในห้องรักษา
หวงเหยียนกำลังวางเข็มฉีดยาลงในเครื่องกำจัดขยะด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"คุณหวง! เป็นอย่างไรบ้าง?"
เจียนจิ่งอวี่น้ำตาคลอ
"คุณหายไปเฉยๆ เกือบทำพวกเราตกใจตาย..."
"ขอโทษนะ...แต่ไม่เป็นไรแล้ว กลับไปพักผ่อนสักหน่อยก็หาย"
"จริงๆ เหรอ? เมื่อกี้คุณเลือดไหลเยอะมาก... ไปตรวจที่อื่นอีกทีไหม?"
จางไหลลาสีหน้าเป็นกังวล เธอเพิ่งเคยเห็นหวงเหยียนเป็นแบบนี้เป็นครั้งแรก
"ไม่เป็นไรจริงๆ... โรคประจำตัว"
"..."
พลรบเดี่ยวร่างยักษ์สองคนนิ่งเงียบ หว่างคิ้วทั้งคู่ขมวดมุ่นไม่เห็นด้วย
หวงเหยียนรู้สึกเก้ๆ กังๆ ขึ้นมา
"...มีแค่พวกนายสองคน? หวังเทียนเวยล่ะ?"
ไม่พูดก็ดี พอพูดขึ้นมาเจียนจิ่งอวี่แทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆ
"อือ... คุณหวง"
"เป็นอะไร?"
จางไหลลายกมือชี้ไปที่แคปซูลรักษาอีกใบที่เต็มไปด้วยไอหมอกยาอยู่ข้างๆ ตัวเขา
"หวังเทียนเวยขุดคุณออกมาจากห้องนักบินแล้วตัวเองก็สลบไป..."
เจียนจิ่งอวี่ดึงถุงคลุมหัวออกมาเช็ดน้ำตา
"หมอบอกว่าพลังจิตของเธอกำลังจะเลื่อนขั้น ให้เราย้ายโรงพยาบาล..."
"พลังจิตเลื่อนขั้น?"
หวงเหยียนรีบยกมือขวาขึ้นเปิดสมองกลแสงทันที!
อี้เส้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
"ไม่ต้องห่วง ผมได้จัดการ..."
"คุณหมอเทา ทีมวิจัยพลังจิตของคุณอยู่ที่ดาวซัวโม่ตำแหน่งไหน?
ไม่ใช่ผม เพื่อนผมพลังจิตกำลังเลื่อนขั้น ตอนนี้สลบไม่รู้สึกตัว... ใช่
โอเค เทียบกับดาวเทียนซูแล้วเป็นยังไง? กลับดาวเทียนซูสักรอบดีไหม? อืม ฉันเข้าใจแล้ว..."