“……งั้นพวกเราก็ตามไปดูด้วยกันเถอะ พวกเธอยังเด็กอยู่ ถ้ามีเรื่องอะไร ผู้ใหญ่คอยช่วยกันปรึกษาหารือก็ดีกว่า”
อี้เส้าได้ยินชื่อหมอปีเตอร์ก็ไม่โต้แย้งอีก คนผู้นั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงมากของสหพันธ์จริงๆ
หวงเหยียนก็พยักหน้าเช่นกัน แบบนี้ย่อมดีกว่า
ชี่เฉิงเหยียนนับจำนวนคน
“8 คน ยานบินของพวกเราพอดี”
เดิมทีคิดว่าจะรับคนละหนึ่งถึงสองคนก็พอ ไม่คิดว่าทั้งสามคนจากฉีหลินจะยืนยันจะนั่งยานบินลำเดียวกับหวังเทียนเวย……
ดังนั้นทั้งสี่คนจึงโดยสารไปกับอี้เส้า ยานบินของเขามีพื้นที่กว้างกว่า นั่งไปก็ไม่รู้สึกอึดอัด
จางไหลลานึกขึ้นได้ทันที
“ใครมีช่องทางติดต่อครอบครัวของเธอบ้าง?”
“……”
“ไม่มี”
“แล้วจะทำยังไง? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต้องบอกครอบครัวเธอสักหน่อยไหม?”
หวงเหยียนนั่งอยู่เบาะผู้โดยสารด้านหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปิดสมองกลแสงของตัวเอง……
หวงไท่เหอกว่าจะได้เวลาว่าง กำลังเลื่อนดูฟอรัมโรงเรียนทหารฉีหลิน อยากหาข้อความเกี่ยวกับลูกชายตัวเองมาดู
ไปดาวซัวโม่ตั้งหลายเดือนแล้ว หวงเหยียนไม่เคยส่งข้อความหาเขาสักครั้ง! ไอ้ลูกเปรต……
สมองกลแสงสั่นขึ้นมากะทันหัน หวงไท่เหอแค่เหลือบมองก็ตะลึง
คิดถึงอะไรก็ได้สิ่งนั้น!?
ไม่ใช่สิ! ไอ้เด็กนั่นคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาหรอกใช่ไหม!?
รีบเปิดข้อความดู พออ่านจบก็เต็มไปด้วยความสงสัย…… เทคโนโลยีอี้ต้า?
ช่วงก่อนหน้านี้ในงานกิจกรรมหนึ่ง เขาเคยเจอประธานหวังของพวกเขา……หวงเหยียนต้องการช่องทางติดต่อของเขา?
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าลูกชายจะเอาไปทำอะไร หวงไท่เหอก็ยังค้นหาช่องทางติดต่อของหวังอี้จากรายชื่อแล้วส่งไป